Woorde is soos goedkoop batterye. Gebruik 'n mens dit te veel, verloor hulle krag (trefkrag, in hierdie geval). 'n Goeie voorbeeld hiervan is vloekwoorde: hoe gereelder iemand vloek, hoe minder trefkrag het die vloekwoorde. Dis 'n algemene fout wat talle Afrikanerseuns begaan wanneer hulle rockgroepe stig en dan die woorde “befok” en “fokken cool” met elke tweede werkwoordstuk vervleg: die woorde verloor trefkrag. Om goed te swets is om min te swets.
Insgelyks is daar 'n fenomeen by charismatiese kerkgroepe om, met 'n groot skoot Amerikaanse pentakostalisme, die bywoord “net” vreeslik baie te herhaal, soos byvoorbeeld:
…Hemelse Vader, ons wil net vandag voor u kom staan en net, ag, liewe Vader, net vir U kom sê, Here, dat U…ag, Here, net vir ons wonderlik is, Vader…en ons wil net vir U vra dat U net sal…ag, Here net…
Die Engelse ekwivalent hiervan is natuurlik “just” – soos in die geval van: “Dear Lord, we just come to You today and we just ask Lord that you…”
Sulke gebede is ietwat van 'n semantiese nagmerrie, aangesien dit 'n woord soveel keer herhaal dat laasgenoemde se betekenis so te sê verdwyn en dit 'n blote klank, 'n ornamentele geluid, word. Die sinne verloor hul trefkrag en die gebed raak blasé, uitgedien. (As ek 'n liturg was, sou ek net mooi die teenoorgestelde van my woorde gesoek het.) Die ironie is natuurlik dat die oorspronklike betekenis van die woord van so 'n aard is dat dit juis nie meer as een keer gebruik moet word nie. Om “net” iets te doen, is om alleenlik iets te doen – daar is net een iets wat gedoen kan word. Om “net” voor die Here te wil staan en dan in dieselfde asem “net” iets te wil kom sê en kort daarna ook “net” 'n religieuse beskrywing kwyt te wil raak, is onlogies. Jy kan nie “net” iets wil doen en dan in dieselfde asem sommer 10 ander dinge ook wil aanvang nie. Dan moes jy nooit “net” gebruik het nie.
Is charismatiese gebede soos goedkoop batterye? Ek reken darem nie so nie. Dis ook nie noodwendig 'n slegte ding om “ornamentele” taalgebruik te besig nie – as iemand sin en betekenis daarin kan vind, dan het dit op 'n manier tog 'n doel gedien. Of daar egter 'n verskil is tussen laasgenoemde se semantiese potensiaal en dié van 'n Afrikaanse sokkietreffer soos Juanita se “Patayo”, is 'n vraag wat interessante antwoorde kan oplewer.