As jy my op Twitter volg, sou jy oplet dat ek nie te positief oor Apple se nuwe iPad is nie. Trouens, ek dink nie dis veel meer as ’n oorbodige speelding nie.
Dit sal onregverdig wees om die iPad te beoordeel op grond van al die ophef wat daaroor gemaak is. Sommige mense se verbeeldings het so op hol gegaan met Apple se nuwe produk dat hulle teleurgesteld kan wees bloot omdat die iPad nie brood kan rooster en skoenveters knoop nie. Vir ’n redelike analise is dit egter nodig om nie opgesweep te raak in die beunhaserige beulblasery van almal wat hul breine op die lawaaiwa geoffer het nie.
Derhalwe: wat is die iPad?
Die antwoord is eenvoudig: dis 'n vermaaklikheidstoestel. Dit kan gebruik word om webblaaie te lees, e-pos na te gaan, foto’s en video’s te kyk en musiek te luister. Hierbenewens kan dit (in teorie) vir enigiets onder die son gebruik word, aangesien dit bykans enige iPhone app kan hardloop.
In hierdie lig gesien, is dit ook 'n uiters veelsydige toestel.
In hierdie lig gesien, is dit ook nes elke liewe ander rekenaar op die planeet.
Alle take (met die uitsondering van HD video playback) wat die iPad kan kafdraf, kan net so goed met ander toestelle verrig word. E-pos? Check. Web browsing? Check. Foto’s? Musiek? Video? Check. Selfs die mees basiese selfone kan vir jare lank al elkeen van hierdie take verrig. Om al hierdie dinge op 'n rekenaar te kan doen, is amper al vir twee dekades nie meer rewolusionêr nie.
Resensente het die afgelope paar dae gegons oor hoe vinnig en seepglad die toestel se gebruikerservaring is. Waarop 'n mens wil vra: so? Om HTML, PHP en Javascript te verwerk, is nie take wat monumentale verwerkingskrag vereis nie. So ook nie die kyk en manipulasie van foto’s nie. Die toestel kan boonop nie multitask nie, so geen gebruiker sal ooit werklik kan agterkom of dit nog steeds so seepglad is terwyl hulle HD-beeldmateriaal kyk nie.
Die iPad gaan vanselfsprekend vinnig wees – dit doen by verstek niks CPU-intensief nie.
Al wat werklik oorbly ter verdediging van Apple se uitspraak dat die iPad 'n “magical and revolutionary device” is, is die feit dat die hele toestel uit niks meer as 'n enkele raakskerm bestaan nie. Toegegee – dis 'n vernuftige konsep. Die probleem met laasgenoemde konsep is dat dit reeds vir drie jaar in die vorm van Apple se eie iPhone bestaan (‘n toestel wat, kritiek tersyde, al die lof verdien wat dit al gekry het). Hierdie tegnologie is niks nuut nie – trouens, dis reeds besig om 'n standaard vir talle ander vervaardigers se duurder selfone te word. Selfs Windows 7 is reeds gebou om raakskerms by verstek te kan akkomodeer.
Dit laat ons met…dromrol…’n gemiddelde produk. In terme van funksionaliteit en tegnologiese vooruitgang is die iPad bloot 'n geherkou van vorige idees. Dis nie 'n slegte produk nie – trouens, om media met 'n tablet te verbruik, is 'n oulike idee. Dis egter nie “magical and revolutionary” nie.
Die tegnologie agter hierdie gadget is egter iets om dop te hou. Die iPad, middelmatig soos wat dit is, is een van vele soortgelyke toestelle wat oor die volgende paar jaar vervaardig sal word. Oor 'n paar masjiengenerasies gaan daar waarskynlik tablets wees wat dunner, kragtiger, veelsydiger en goedkoper as die iPad sal wees – toestelle waaroor 'n mens opgewonde sal kan raak. Wanneer daardie generasies (en die tegnologiese en sosiale veranderinge wat dit waarskynlik teweeg sal bring) se tyd aaanbreek, sal mense die iPad onthou as die oupagrootjie van iets veel beter as hyself.
Soos met baie dinge in die lewe, is dit belangrik om jou denke oor die iPad te kan kompartementaliseer. Dat dit 'n saai toestel is wat nie veel meer bestaansreg as enige ander rekenaar het nie, is gewis. Dat dit egter die begin van 'n baie blink toekoms vir 'n sekere segment van die rekenaarbedryf is, kan nie geïgnoreer word nie. Myns insiens is dit belangrik om 'n onderskeid tussen hierdie twee fasette te tref.