So ek’t onlangs gebraai…
So daar staan ek toe – ek en my ou morele bewussyntjie, lekker verward in 'n kettingwinkel se vleisafdeling. Uiters bewus van my eie vleeslikheid, uiters bewus van die vleeslikheid van die netjies verpakte dierdele voor my in die verkoelde staalrakke. Ewe bewus van my honger maag as die slagting wat moes plaasvind sodat ek dit kan stil. Die pakkies vleis voor my was terselftertyd reg en verkeerd. Ek wou nie ophou vleis eet nie. Ek wou nie die vleis koop nie. Alles voor my was skielik net onverklaarbaar vreemd.
Lees die res hier.
Hierdie rubriek het ook in Rapport Weekliks verskyn.