Dis 05:17. Ek en Die Skatlam sit op die dak van die Princess Salme Inn.
Onder my in die donkerte kraai ’n hoender. In die duisternis naby die hawe krys seemeeue. Twee mans in verskillende geboue is besig om Allah se lof oor luidsprekers te besing.
Ons het wakker geraak omdat die krag afgegaan het (die hele eiland s’n sny so dan en wan uit) en die waaiertjie wat getrou sy koelte met my, haar en ons reisgenoot gedeel het, ophou waai het. Die hitte onder die muskietnette het ondraaglik geraak en ons het koelte in die kroeg op die boonste verdieping kom soek.
Die krag het intussen aangegaan. Ek drink ’n Sprite. Hier is gratis internettoegang en ’n rekenaar, so ek kan netsowel blog. Ek doen dit deesdae so min.
Ek het ’n sterk behoefte om die lofsangers te vra: “…en hoe weet julle al hierdie dinge waaroor julle so selfversekerd sing?”, maar vermoed ek sal gemoer word.
Ten minste is hulle vriendelik, en raak hulle nie so dronk soos die Christene tuis nie. Dis nou met die uitsondering van Mr Cheapa Cheapa — ’n toergids vir wie ons ’n paar dae gelede ’n bottel Kilimanjaro Lager gekoop het.
“Me Muslim!” het hy vertel terwyl hy daaraan geteug het. “Muslims drink!”
’n Koei het langs ons gewei.
Mense wat hoor ons kom van Suid-Afrika af, sê gewoonlik opgewonde een van twee dinge:
“Aaaah…Waka waka!”
of…
“Aaaah…Mandela!”
Daarna probeer hulle iets aan jou verkwansel. Ek neem hulle nie kwalik nie (ek het immers miljoene Tanzaniese shillings in my bankrekening), maar ek wens tog hulle wil iets sinvollers as laergraad CD’s (Best of Africa Party Music!) en helderkleurige lappe uit Sjinese tekstielfabrieke in my neus druk.
Pleks hulle RAM, waterdigte beursies en afslag op rondtes gholf aanbied.
—
Dis ’n paar uur later en ’n hewige tropiese reënbui het oor Stone Town uitgesak. Ek het ’n paar liters ekstra sweet in my kopkussing gaan deponeer, weer ontwaak en ontbyt kom eet.
Die rekenaar het netnou besluit elke liewe toets op die sleutelbord is nie meer wat daarop staan nie, so ek het maar gesave en uitgeteken.
Ja. Uitgeteken. Aflui se moer. (En klik. Klik se moer. Normale mense kliek.)
Die argitektuur in hierdie dorpie lyk soos wat Italië sou lyk indien Arabiere dit ontwerp het. Dis nogal ’n belewenis om in die straatjies rond te loop, hoewel ’n mens in jou agterkop weet dat die meeste daarvan ’n gerieflike simulacrum geskep vir toeriste is.
Nes niemand wat in Kaapstad woon ooit ernstig kan doen wat toeriste in Kaapstad doen nie, so vermoed ek alles wat ons gewys word en beleef, nooit vir die meeste mense op die eiland beskore is nie. Dinge soos om hier te eet.
Dit maak ’n mens bewus van magstrukture, ekonomiese klasseverskille en bevoorregting.
Dan weer: ons betaal deur wisselende hoogtes van ons liggame vir alles wat ons hier doen. Die beter benaming vir ons is dalk bloot suckers.
Dis eintlik mos maar wat toeriste is.
Die Skatlam sê ek is sinies.
Ten minste is dit lekker.
Kwaheri rafiki. I naenda kupumzika.
Reply