Hier’s hoekom.

Ek het hierdie blog in my studentejare begin. In daardie dae was dit meer van 'n eksperiment as enigiets anders – 'n platform waar ek kon publiseer wat ek wou en mense vir my kon terugsê net wat hulle wil. Soos dit nou maar met studente gaan, was baie van dit wat ek geskryf het nogal studentikoos. As ek baie van my vroeëre inskrywings vandag lees, cringe ek as ‘t ware. Huidige-Johan wil partykeer teruggaan in tyd en vir Studente-Johan berispe om nie sulke emo goetertjies te skryf nie. Wat egter geskryf is, is geskryf (en in iedergeval reeds gelees). Huidige-Johan beplan nie om dit ooit toe te smeer nie, maar Huidige-Johan het intussen 'n bietjie gegroei.

Soos die tyd aangestap het en ek myself uiteindelik in die sogenaamde grootmenswêreld begeef het (dis toe al die tyd niks meer as 'n eindelose see van red tape nie), het ek al hoe minder begin blog. As jy 'n gereelde leser is, sou jy dit waarskynlik al agtergekom het. Waar ek voorheen enige gedagte wat my getref het dadelik kon neerpen en publiseer, bied my roetine as jong werkende minder vryheid (en daarom skryftyd) as die lustelose lewe van 'n student. Boonop het twee dinge my blog se inskrywings begin kannibaliseer. Die eerste een is my gereelde rubriek by Nuus24. Die tweede een is Twitter.

Prioriteite

Om vir 'n redaksionele platform met nuwe reëls (en 'n ander soort gehoor as dit waaraan ek gewoond is) te skryf, is 'n lekker uitdaging. My weeklikse sperdatum vir Nuus24 het egter veroorsaak dat die “ek moet hieroor blog!”-reaksie wat ek die afgelope paar jaar gehad het as 'n idee by my opgekom het stelselmatig verander het na: “ek moet hieroor skryf vir Nuus24!”. Om te blog het dus per ongeluk 'n laer prioriteit geraak.

Die gesprekke en idees wat ek op Twitter voer en uitruil, het dieselfde tot gevolg – dit sluk gedagtes in wat andersins inskrywings kon raak. Te veel potensiële bloginskrywings / essays het al in my Twitter-voer vergaan, omdat ek bloot vinniger terugvoer op idees kry. Dit wat ek in die verlede in 'n paar honderd woorde sou uiteensit, pers ek deesdae in 140 karakters saam. Dis 'n interessante oefening om 'n idee se kerngedagte so op te som, maar dit bring ook noodwendig mee dat die retoriese nuanse van 'n argument heeltemal verlore gaan. Dis soos koerantopskrifte teen lamppale vir berigte wat nooit geskryf word nie.

Ergo?

Ek gaan nie ophou om Twitter te gebruik nie. Ek gaan ook nie in die nabye toekoms ophou skryf vir Nuus24 nie (nie as dit van my afhang nie, in elk geval). Beide oefeninge het my in aanraking gebring met 'n veel diverser lesersdemografie as dit waaraan ek gewoond was. Ek wil egter ook nie ophou blog nie.

Die oplossing, vermoed ek, is egter nie bloot om meer te skryf nie. Ek het gegroei. Die inhoud wat ek vervaardig, het gegroei. (Hierdie twee karnallies is byvoorbeeld een van my gunsteling speelgoed vir die oomblik – en dan’s daar nog hierdie projekkie in my agterkop). My benadering tot my blog moes dus ook aanpassings ondergaan.

In plaas daarvan om dus bloot meer te probeer skryf (kwantiteit op sigself is nie noodwendig 'n goeie ding nie), wil ek eerder moeite doen om meer kwaliteit (lees: langer) inskrywings neer te pen en kort, vlugtige gedagtes en foto’s tot Twitter te beperk. Vandaar dus die “latest features”- en Twitterafdelings op die tuisblad.

Verder het ek 'n minimalistiese ontwerp vir gormendizer.co.za gekies, omdat ek alle onnodige geraas (Web 2.0′zy widgets, 'n oormaat kleure en grafika, 'n ellelange sidebar) wou uitsny. My woorde moet opnuut die praatwerk doen. Die uitleg van die voorblad kan dalk nog 'n bietjie verander (ek vermoed dit sal tog raadsaam wees om the_excerpt() te gebruik) en die kommentaarafdeling se styling laat nog veel te wense oor, maar wat my aanbetref is ek op die regte pad.

Welkom, dus, by GormenDIzer 3.0. Nou met drie keer meer rocketjumps.

Toe, gaan vertel jou ma.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Hoe jy op TV gaan kom
2. Hier’s ons nou (mos)
3. Dit gaan nie oor slag nie

Hek. Wagters. Hulle sit daar.

Ek het nie werklik probeer deelneem hierdie jaar nie, omdat ek eenvoudig nie meer die punt van die hele proses kan insien nie. (In die verlede het ek gepoog om iewers te kom in die kompetisie en selfs 'n troosprys of twee gewen – toe het dit selfs vir my iets beteken.)

Vanjaar het ek daarom 'n opsetlike poging aangewend om nié inskrywings te maak om almal te herinner om vir my te stem nie, nié die “stem-vir-my-want-my-blog-is-belaglik-cool”-banier iewers prominent in my sidebar te plak nie, nié om te gee nie. (Ek het myself genomineer  - iets wat almal in elk geval doen – maar dit was bloot om hulle sisteem te toets.)

Vanwaar die traak-my-nie-agtigheid?

As 'n mens mooi daaroor dink, is toekennings vir blogs totaal en al teenstrydig met die hele idee van die internet. Dis tog 'n ruimte waar enigiemand enigiets kan publiseer – waar die redaksionele hekwagters wat tradisioneel oor publieke inhoud gewaak het, oorbodig geraak het. As jy die lof van jou ma se tante se ouma se berugte melktertresep met 'n liriese epos in terza rima wil besing en dit met 'n gemiddeld van tien spelfoute per strofe op jou blog wil doen, kán jy. Niemand gaan jou keer nie.

Kwaliteitsbeheer is nie 'n voorvereiste vir 'n blog nie. Blogs hoef ook nie geliefd te wees deur soveel moontlik mense nie. As jou leserspubliek uit niemand anders as jou ouers en jou kat bestaan nie, het jy netsoveel reg om iets te publiseer as 'n koerant met sirkulasiesyfers wat in die duisende gaan draai.

Kan die inhoud op 'n blog beoordeel word? Natuurlik! Dis net, om dit doen, is in wese maar om prosa (of fotografie of kinematografie) te beoordeel – iets waarvoor daar al vir jare standaarde is. Daarenteen is riglyne vir kategorieë by die SA Blog Awards wat inhoudspesifiek is (beste inheemse taal, mees humoristiese inskrywing, beste blog oor politiek et cetera), opsigtelik afwesig.

Blogs is nie 'n genre nie. Dis platforms. Om vir die beste platform te stem in 'n kompetisie sonder enige duidelike kriteria waaraan die platform gemeet moet word, is sinloos. Om vir 'n platform te stem asof dit wel 'n genre is sonder enige beoordelaars wat, sê, 'n paar jaar se nagraadse opleiding in teksanalise of ervaring as skrywers (of fotograwe of aanbieders van kletsprogramme) het, is 'n mors van tyd.

Wat help dit tog jy publiseer jou gedagtes in 'n arena waar redaksionele hekwagters verdwyn het en probeer terselftertyd deelneem aan 'n kompetisie waar nuwe hekwagters sporadies aangestel is?

Moontlik verwante inskrywings:

1. Die relevansie van YARPP
2. Stem Ponie! (Ten bate van Frank)
3. Reklamesang en ander sporadiese gedagtes

Moontlik verwante inskrywings:

1. WordPress 2.7 beta beskikbaar
2. WordPress 2.7 se nuwe baadjie
3. Blogtutoriaal #3 – Die installering van WordPress

Moontlik verwante inskrywings:

1. Die waan van ‘n e-posveldtog
2. Opsoek na sokkerkaartjies?
3. Neem jy deel aan die blogmineut?

(Ek dink nog steeds Saint Anger is lame.)

Moontlik verwante inskrywings:

1. Avant garde ou garde
2. Re:Re:Re: Anker slaan ‘n slag
3. “Dis goed dat Christene vir ‘n slag weer opstaan”