Hier’s hoekom.

Ek het hierdie blog in my studentejare begin. In daardie dae was dit meer van 'n eksperiment as enigiets anders – 'n platform waar ek kon publiseer wat ek wou en mense vir my kon terugsê net wat hulle wil. Soos dit nou maar met studente gaan, was baie van dit wat ek geskryf het nogal studentikoos. As ek baie van my vroeëre inskrywings vandag lees, cringe ek as ‘t ware. Huidige-Johan wil partykeer teruggaan in tyd en vir Studente-Johan berispe om nie sulke emo goetertjies te skryf nie. Wat egter geskryf is, is geskryf (en in iedergeval reeds gelees). Huidige-Johan beplan nie om dit ooit toe te smeer nie, maar Huidige-Johan het intussen 'n bietjie gegroei.

Soos die tyd aangestap het en ek myself uiteindelik in die sogenaamde grootmenswêreld begeef het (dis toe al die tyd niks meer as 'n eindelose see van red tape nie), het ek al hoe minder begin blog. As jy 'n gereelde leser is, sou jy dit waarskynlik al agtergekom het. Waar ek voorheen enige gedagte wat my getref het dadelik kon neerpen en publiseer, bied my roetine as jong werkende minder vryheid (en daarom skryftyd) as die lustelose lewe van 'n student. Boonop het twee dinge my blog se inskrywings begin kannibaliseer. Die eerste een is my gereelde rubriek by Nuus24. Die tweede een is Twitter.

Prioriteite

Om vir 'n redaksionele platform met nuwe reëls (en 'n ander soort gehoor as dit waaraan ek gewoond is) te skryf, is 'n lekker uitdaging. My weeklikse sperdatum vir Nuus24 het egter veroorsaak dat die “ek moet hieroor blog!”-reaksie wat ek die afgelope paar jaar gehad het as 'n idee by my opgekom het stelselmatig verander het na: “ek moet hieroor skryf vir Nuus24!”. Om te blog het dus per ongeluk 'n laer prioriteit geraak.

Die gesprekke en idees wat ek op Twitter voer en uitruil, het dieselfde tot gevolg – dit sluk gedagtes in wat andersins inskrywings kon raak. Te veel potensiële bloginskrywings / essays het al in my Twitter-voer vergaan, omdat ek bloot vinniger terugvoer op idees kry. Dit wat ek in die verlede in 'n paar honderd woorde sou uiteensit, pers ek deesdae in 140 karakters saam. Dis 'n interessante oefening om 'n idee se kerngedagte so op te som, maar dit bring ook noodwendig mee dat die retoriese nuanse van 'n argument heeltemal verlore gaan. Dis soos koerantopskrifte teen lamppale vir berigte wat nooit geskryf word nie.

Ergo?

Ek gaan nie ophou om Twitter te gebruik nie. Ek gaan ook nie in die nabye toekoms ophou skryf vir Nuus24 nie (nie as dit van my afhang nie, in elk geval). Beide oefeninge het my in aanraking gebring met 'n veel diverser lesersdemografie as dit waaraan ek gewoond was. Ek wil egter ook nie ophou blog nie.

Die oplossing, vermoed ek, is egter nie bloot om meer te skryf nie. Ek het gegroei. Die inhoud wat ek vervaardig, het gegroei. (Hierdie twee karnallies is byvoorbeeld een van my gunsteling speelgoed vir die oomblik – en dan’s daar nog hierdie projekkie in my agterkop). My benadering tot my blog moes dus ook aanpassings ondergaan.

In plaas daarvan om dus bloot meer te probeer skryf (kwantiteit op sigself is nie noodwendig 'n goeie ding nie), wil ek eerder moeite doen om meer kwaliteit (lees: langer) inskrywings neer te pen en kort, vlugtige gedagtes en foto’s tot Twitter te beperk. Vandaar dus die “latest features”- en Twitterafdelings op die tuisblad.

Verder het ek 'n minimalistiese ontwerp vir gormendizer.co.za gekies, omdat ek alle onnodige geraas (Web 2.0′zy widgets, 'n oormaat kleure en grafika, 'n ellelange sidebar) wou uitsny. My woorde moet opnuut die praatwerk doen. Die uitleg van die voorblad kan dalk nog 'n bietjie verander (ek vermoed dit sal tog raadsaam wees om the_excerpt() te gebruik) en die kommentaarafdeling se styling laat nog veel te wense oor, maar wat my aanbetref is ek op die regte pad.

Welkom, dus, by GormenDIzer 3.0. Nou met drie keer meer rocketjumps.

Toe, gaan vertel jou ma.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Hoe jy op TV gaan kom
2. Hier’s ons nou (mos)
3. Dit gaan nie oor slag nie

Hek. Wagters. Hulle sit daar.

Ek het nie werklik probeer deelneem hierdie jaar nie, omdat ek eenvoudig nie meer die punt van die hele proses kan insien nie. (In die verlede het ek gepoog om iewers te kom in die kompetisie en selfs 'n troosprys of twee gewen – toe het dit selfs vir my iets beteken.)

Vanjaar het ek daarom 'n opsetlike poging aangewend om nié inskrywings te maak om almal te herinner om vir my te stem nie, nié die “stem-vir-my-want-my-blog-is-belaglik-cool”-banier iewers prominent in my sidebar te plak nie, nié om te gee nie. (Ek het myself genomineer  - iets wat almal in elk geval doen – maar dit was bloot om hulle sisteem te toets.)

Vanwaar die traak-my-nie-agtigheid?

As 'n mens mooi daaroor dink, is toekennings vir blogs totaal en al teenstrydig met die hele idee van die internet. Dis tog 'n ruimte waar enigiemand enigiets kan publiseer – waar die redaksionele hekwagters wat tradisioneel oor publieke inhoud gewaak het, oorbodig geraak het. As jy die lof van jou ma se tante se ouma se berugte melktertresep met 'n liriese epos in terza rima wil besing en dit met 'n gemiddeld van tien spelfoute per strofe op jou blog wil doen, kán jy. Niemand gaan jou keer nie.

Kwaliteitsbeheer is nie 'n voorvereiste vir 'n blog nie. Blogs hoef ook nie geliefd te wees deur soveel moontlik mense nie. As jou leserspubliek uit niemand anders as jou ouers en jou kat bestaan nie, het jy netsoveel reg om iets te publiseer as 'n koerant met sirkulasiesyfers wat in die duisende gaan draai.

Kan die inhoud op 'n blog beoordeel word? Natuurlik! Dis net, om dit doen, is in wese maar om prosa (of fotografie of kinematografie) te beoordeel – iets waarvoor daar al vir jare standaarde is. Daarenteen is riglyne vir kategorieë by die SA Blog Awards wat inhoudspesifiek is (beste inheemse taal, mees humoristiese inskrywing, beste blog oor politiek et cetera), opsigtelik afwesig.

Blogs is nie 'n genre nie. Dis platforms. Om vir die beste platform te stem in 'n kompetisie sonder enige duidelike kriteria waaraan die platform gemeet moet word, is sinloos. Om vir 'n platform te stem asof dit wel 'n genre is sonder enige beoordelaars wat, sê, 'n paar jaar se nagraadse opleiding in teksanalise of ervaring as skrywers (of fotograwe of aanbieders van kletsprogramme) het, is 'n mors van tyd.

Wat help dit tog jy publiseer jou gedagtes in 'n arena waar redaksionele hekwagters verdwyn het en probeer terselftertyd deelneem aan 'n kompetisie waar nuwe hekwagters sporadies aangestel is?

Moontlik verwante inskrywings:

1. Die relevansie van YARPP
2. Stem Ponie! (Ten bate van Frank)
3. Reklamesang en ander sporadiese gedagtes

‘n Motorfiets is omgery en iemand (vermoedelik die bestuurder) was dood. Hy of sy se lyk het onder 'n wit doek gelê. Orals was glas en omstaanders en verkeerskonstabels. Alles was naar.

My eerste reaksie was om 'n foto met my selfoon te neem sodat ek dit kan blog. Nie om 'n oordosis besoekers te kry of omdat ek 'n verantwoordelikheidsdrang as 'n soort burgerlike joernalis gevoel het nie. Ek wou 'n foto van 'n onbekende persoon se lyk by 'n vars ongelukstoneel neem, omdat…ek weet nie eintlik hoekom ek dit wou doen nie.

Ek wou net.

My selfoon se geheue was op. Eers was ek teleurgesteld hieroor, toe – kort daarna – was ek gebelgd. Met myself.

Ek wou iemand se lyk afneem asof dit my en my lesers se saak is, maar dit was nie my saak nie en dit is nie my lesers se saak nie. Dit is die motorfietsbestuurder en sy of haar familie se saak.

Is dit die citizien journalism waaroor almal so gaande is? Om die mees eksplisiete besonderhede oor die mees lukrake mense se leed aan die gesiglose massas te verkondig?

Moontlik verwante inskrywings:

1. Foto Na Dans doen dit weer
2. Vry soos ‘n foto
3. Neem jy deel aan die blogmineut?

Treffende opskrif, eh?

Nie eintlik nie. Dit laat nie veel aan die verbeelding oor nie – dit skree op jou en daar is geen aanduiding dat die spreker belangstel in 'n alternatiewe standpunt nie. Dis nogal arrogant.

Dis die soort boodskap wat dikwels in sosiale media te vinde is.

Ek is soms stomgeslaan deur mense se onvermoë om empatie of geduld teenoor individue en maatskappye te openbaar. Wanneer iets foutgaan – al is dit die eenvoudigste ding op aarde – weergalm die magtige blogger/tweeter/facebooker se ontevredenheid deur die kuberruim soos 'n beginner blokfluitstudent wat 'n vuvuzela in die hand gestop is:

NEDBANK HET MY HUISLENING OPGEFOK! WADDEFOK?!!?

EK KAN NIE GLO CHECKERS HET JOGURT OP HUL RAKKE WAT BY DIE OMHULSELS UITPEUL NIE! WADDEFOK!!!?! EK KOOP NOOIT WEER BY CHECKERS NIE!! FOK HULLE!

OMW!?! CELL-C SE DIENS SUIG! BALLE! #FAIL! WTF?!?!

HOEKOM HET WINDOWS SOVEEL EDITIONS!?!? AL WAT NODIG IS, IS EEN! NET EEN!!! #DOUBLEWHAMMYSUPERCALIFRAGILISTICEXPIALIDOCIOUSFAIL!

I ARE T3H G0dZ!

In die sosiale medialandskap is almal skynbaar god, is elkeen die middelpunt van die heelal. Dis hier waar ons mense en idees afskiet bloot omdat hulle nie ons egos streel nie. Dikwels net omdat ons kan. (Ek is self skuldig hieraan.)

As 'n bank jou huislening opgemors het, bel hulle. Vind uit wat die fout was. As 'n kettingwinkel bederfde produkte op hul rakke het, onthou dat dit doodnormale mense is wat dit op die rakke pak en enigiemand iets kan laat val. As 'n maatskappy se diens suig, gaan jy dit nie beter maak deur daaroor te skree nie. As daar nie genoeg breinselle tussen jou harsings skuil om meer as een weergawe van 'n bedryfstelsel te kan hanteer nie, is dit seker nie die bedryfstelsel se skuld nie?

Om beswaar aan te teken, is almal se goeie reg. Soms help dit egter om 'n bietjie begrip te toon. Almal maak foute.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Sosiale media: data op, data af
2. Sosiale media – the fifth estate?
3. e-pos #FAIL

Blog jy? Jy het nou die kans om jouself vir ewig te verewig in 'n baie dik boek! Vir ewig!

Gaan asseblief na Skraap.net en neem deel aan die Afrikaanse blogsensus. (Dis ten bate van my tesis). Daar is vier velde om in te vul: jou blog se adres, 'n e-posadres vir validation en twee velde oor die Afrikaner. Slegs die eerste twee is “verpligtend”, hoewel ek dit nogal sal waardeer as jy die moeite aangaan om die ander twee ook te beantwoord. *edit* Ek het intussen die e-posveld eerder opsioneel gemaak. As jy dus huiwerig was om jou e-posadres te verskaf, kan jy nou sonder bekommernis deelneem *edit*

Ek sal dit ook vreeslik waardeer as jy iets daaroor op jou eie blog kan skryf en mense tag om dieselfde te doen. Om die bal aan die rol te kry, tag (wheeeee!) ek vir Flippiefanus, Demoerin, Emil Jung, Ding en Zee.

g0g0g0!

(Ek is bewus van die IE bug wat daar tans op Skraap.net is, so verskoon tog vir eers die onooglike gedrog wat jou in die gesig staar as jy Internet Explorer gebruik. Op daardie noot – hoekom gebruik jy nog Internet Explorer??)

Moontlik verwante inskrywings:

1. Afrikaanse blogsensus: kom ons beplan
2. News24 blogsensus: go go go!
3. Oor die sinloosheid van “die mooi Afrikaanse woord”