Hek. Wagters. Hulle sit daar.

Ek het nie werklik probeer deelneem hierdie jaar nie, omdat ek eenvoudig nie meer die punt van die hele proses kan insien nie. (In die verlede het ek gepoog om iewers te kom in die kompetisie en selfs ‘n troosprys of twee gewen – toe het dit selfs vir my iets beteken.)

Vanjaar het ek daarom ‘n opsetlike poging aangewend om nié inskrywings te maak om almal te herinner om vir my te stem nie, nié die “stem-vir-my-want-my-blog-is-belaglik-cool”-banier iewers prominent in my sidebar te plak nie, nié om te gee nie. (Ek het myself genomineer  - iets wat almal in elk geval doen – maar dit was bloot om hulle sisteem te toets.)

Vanwaar die traak-my-nie-agtigheid?

As ‘n mens mooi daaroor dink, is toekennings vir blogs totaal en al teenstrydig met die hele idee van die internet. Dis tog ‘n ruimte waar enigiemand enigiets kan publiseer – waar die redaksionele hekwagters wat tradisioneel oor publieke inhoud gewaak het, oorbodig geraak het. As jy die lof van jou ma se tante se ouma se berugte melktertresep met ‘n liriese epos in terza rima wil besing en dit met ‘n gemiddeld van tien spelfoute per strofe op jou blog wil doen, kán jy. Niemand gaan jou keer nie.

Kwaliteitsbeheer is nie ‘n voorvereiste vir ‘n blog nie. Blogs hoef ook nie geliefd te wees deur soveel moontlik mense nie. As jou leserspubliek uit niemand anders as jou ouers en jou kat bestaan nie, het jy netsoveel reg om iets te publiseer as ‘n koerant met sirkulasiesyfers wat in die duisende gaan draai.

Kan die inhoud op ‘n blog beoordeel word? Natuurlik! Dis net, om dit doen, is in wese maar om prosa (of fotografie of kinematografie) te beoordeel – iets waarvoor daar al vir jare standaarde is. Daarenteen is riglyne vir kategorieë by die SA Blog Awards wat inhoudspesifiek is (beste inheemse taal, mees humoristiese inskrywing, beste blog oor politiek et cetera), opsigtelik afwesig.

Blogs is nie ‘n genre nie. Dis platforms. Om vir die beste platform te stem in ‘n kompetisie sonder enige duidelike kriteria waaraan die platform gemeet moet word, is sinloos. Om vir ‘n platform te stem asof dit wel ‘n genre is sonder enige beoordelaars wat, sê, ‘n paar jaar se nagraadse opleiding in teksanalise of ervaring as skrywers (of fotograwe of aanbieders van kletsprogramme) het, is ‘n mors van tyd.

Wat help dit tog jy publiseer jou gedagtes in ‘n arena waar redaksionele hekwagters verdwyn het en probeer terselftertyd deelneem aan ‘n kompetisie waar nuwe hekwagters sporadies aangestel is?

Moontlik verwante inskrywings:

1. Reklamesang en ander sporadiese gedagtes
2. Die relevansie van YARPP
3. Stem Ponie! (Ten bate van Frank)

‘n Motorfiets is omgery en iemand (vermoedelik die bestuurder) was dood. Hy of sy se lyk het onder ‘n wit doek gelê. Orals was glas en omstaanders en verkeerskonstabels. Alles was naar.

My eerste reaksie was om ‘n foto met my selfoon te neem sodat ek dit kan blog. Nie om ‘n oordosis besoekers te kry of omdat ek ‘n verantwoordelikheidsdrang as ‘n soort burgerlike joernalis gevoel het nie. Ek wou ‘n foto van ‘n onbekende persoon se lyk by ‘n vars ongelukstoneel neem, omdat…ek weet nie eintlik hoekom ek dit wou doen nie.

Ek wou net.

My selfoon se geheue was op. Eers was ek teleurgesteld hieroor, toe – kort daarna – was ek gebelgd. Met myself.

Ek wou iemand se lyk afneem asof dit my en my lesers se saak is, maar dit was nie my saak nie en dit is nie my lesers se saak nie. Dit is die motorfietsbestuurder en sy of haar familie se saak.

Is dit die citizien journalism waaroor almal so gaande is? Om die mees eksplisiete besonderhede oor die mees lukrake mense se leed aan die gesiglose massas te verkondig?

Moontlik verwante inskrywings:

1. Neem jy deel aan die blogmineut?
2. Vars ink, ou nuus
3. Foto Na Dans doen dit weer

Treffende opskrif, eh?

Nie eintlik nie. Dit laat nie veel aan die verbeelding oor nie – dit skree op jou en daar is geen aanduiding dat die spreker belangstel in ‘n alternatiewe standpunt nie. Dis nogal arrogant.

Dis die soort boodskap wat dikwels in sosiale media te vinde is.

Ek word soms stomgeslaan deur mense se onvermoë om empatie of geduld teenoor individue en maatskappye te openbaar. Wanneer iets foutgaan – al is dit die eenvoudigste ding op aarde – weergalm die almagtige blogger/tweeter/facebooker se ontevredenheid deur die kuberruim soos ‘n beginner blokfluitstudent wat ‘n vuvuzela in die hand gestop is:

NEDBANK HET MY HUISLENING OPGEFOK! WADDEFOK?!!?

EK KAN NIE GLO CHECKERS HET JOGURT OP HUL RAKKE WAT BY DIE OMHULSELS UITPEUL NIE! WADDEFOK!!!?! EK KOOP NOOIT WEER BY CHECKERS NIE!! FOK HULLE!

OMW!?! CELL-C SE DIENS SUIG! BALLE! #FAIL! WTF?!?!

HOEKOM HET WINDOWS SOVEEL EDITIONS!?!? AL WAT NODIG IS, IS EEN! NET EEN!!! #DOUBLEWHAMMYSUPERCALIFRAGILISTICEXPIALIDOCIOUSFAIL!

I ARE T3H G0dZ!

In die sosiale medialandskap is almal skynbaar god, is elkeen die middelpunt van die heelal. Dis hier waar ons mense en idees afskiet bloot omdat hulle nie ons egos streel nie. Dikwels net omdat ons kan. (Ek is self skuldig hieraan.)

As ‘n bank jou huislening opgemors het, bel hulle. Vind uit wat die fout was. As ‘n kettingwinkel bederfde produkte op hul rakke het, onthou dat dit doodnormale mense is wat dit op die rakke pak en enigiemand iets kan laat val. As ‘n maatskappy se diens suig, gaan jy dit nie beter maak deur daaroor te skree nie. As daar nie genoeg breinselle tussen jou harsings skuil om meer as een weergawe van ‘n bedryfstelsel te kan hanteer nie, is dit seker nie die bedryfstelsel se skuld nie?

Om beswaar aan te teken, is almal se goeie reg. Soms help dit egter om ‘n bietjie begrip te toon. Almal maak foute.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Sosiale media: data op, data af
2. Sosiale media – the fifth estate?
3. e-pos #FAIL

Blog jy? Jy het nou die kans om jouself vir ewig te verewig in ‘n baie dik boek! Vir ewig!

Gaan asseblief na Skraap.net en neem deel aan die Afrikaanse blogsensus. (Dis ten bate van my tesis). Daar is vier velde om in te vul: jou blog se adres, ‘n e-posadres vir validation en twee velde oor die Afrikaner. Slegs die eerste twee is “verpligtend”, hoewel ek dit nogal sal waardeer as jy die moeite aangaan om die ander twee ook te beantwoord. *edit* Ek het intussen die e-posveld eerder opsioneel gemaak. As jy dus huiwerig was om jou e-posadres te verskaf, kan jy nou sonder bekommernis deelneem *edit*

Ek sal dit ook vreeslik waardeer as jy iets daaroor op jou eie blog kan skryf en mense tag om dieselfde te doen. Om die bal aan die rol te kry, tag (wheeeee!) ek vir Flippiefanus, Demoerin, Emil Jung, Ding en Zee.

g0g0g0!

(Ek is bewus van die IE bug wat daar tans op Skraap.net is, so verskoon tog vir eers die onooglike gedrog wat jou in die gesig staar as jy Internet Explorer gebruik. Op daardie noot – hoekom gebruik jy nog Internet Explorer??)

Moontlik verwante inskrywings:

1. Afrikaanse blogsensus: kom ons beplan
2. IE8 ry die roffelkopter
3. Pasteie en die sin van Afrikaanse blogging

Moontlik verwante inskrywings:

1. Merkwerk los sy merk
2. Spam of worldspawn: pamflette teen die ruit
3. Blogtutoriaal #1 – Deurgrond jouself, beplan soos ‘n dier

Ek is een van daardie mense. Omtrent ‘n jaar gelede het ek ‘n kopskuif aangekondig (ek weet nou nog nie wat dit is nie) en steeds kan ek nie ophou blog nie. Sammi, wie se onlangse inskrywing hierdie een se inspirasie was, het dit gister gedoen. Seker die mees klassieke voorbeeld in die Afrikaanse blogosfeer is dié van Do Kwang, wat van Slapende Honde na Salige Rus na Salige Stilte en toe na die Groot Niet verskuif het. (Skakels nie beskikbaar nie. Hy’t almal uitgewis.)

Partykeer wonder ek wat dryf ons om te blog – dan vind ek myself skielik voor my sleutelbord, slaggereed om ‘n antwoord daarop neer te pen. Dan laat sak ek my hande, want die antwoord lê in hulle opgesluit.

Om te blog is om te sê jy is hier en jy gee om oor die wêreld – al is dit deur te kla. Om te blog is om te weier om op te hou groei, al besef jy dit nie. Dis om meer te wees as jou omstandighede. Dis om jouself te assimileer in die massas wat nie graf toe wil gaan nie, maar graag iets van waarde op hul grafstene wil hê.

Prost, vriende.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Prost
2. Bekgeveggie #2 – Wys jou muis
3. Blogito ergo sum

Dis nie heeltemal waar nie.

Vir die massas om byvoorbeeld ‘n vollengte film te steel, moet daar eers produksiehuis wees wat dit kan vervaardig. (Dit vereis geld, tyd en bekwame personeel om iets meer as montages met ‘n stem te vervaardig.) Om insgelyks ‘n DVD-opname van, sê, Yngwie Malmsteen en ‘n simfonieorkes via Torrents te versprei, vereis eers vaardige musikante, kameramanne, redigeerders, stelontwerpers, grafiese kunstenaars, instrumentbouers, tegnici, bemarkers, uitgewers…[voeg skynbaar eindelose lys hier ]…en geld. Die produk moet eers kant en klaar wees voor dit gratis versprei kan word.

Dieselfde geld vir koerante.

Om op jou blog te skree dat die Ou Media gaan ondergaan en die blogosfeer ‘n vurige nuwe Prometheus is wat vuur aan die massas bring, vereis ietwat ironies dat die pers nie mag uitsterf nie. (Dis soos die radikale ateïs wat op die kerk se dak staan en aandring dat dit gesloop moet word.) Waar kry bloggers die nuus waaroor hulle skryf? Dis reg: by die “tradisionele” media.

Wie het in elk geval besluit die pers sterf uit?

Die rolpers is dalk besig om krampe te kry, maar nie die pers nie. ‘n Groot fout wat kritici maak, is om koerante met papier te verwar. Om objektiewe, neutrale nuus aan die publiek te bring, is ‘n taak wat geen blogosfeer kan of behoort te verrig nie. Daarvoor is mediahuise met geld, bekwaamheid en reikwydte nodig. Jy kan nie oor die krisis in Darfoer blog as jy nie daarvan weet nie – en jy gaan nie daarvan weet as ‘n verslaggewer nie iewers onder die spervuur sit en inligting daaroor via ‘n sattelietfoon na sy mediahuis smokkel nie. (Hoe gereeld bespreek jy vliegtuigkaartjies?) Nie eers Kevin Sites kan op sy eentjie verslag lewer sonder Yahoo! News wat hom borg nie.

Koerante is lankal nie meer net papier nie. Op plaaslike bodem is die Mail & Guardian en www.mg.co.za byvoorbeeld nie twee verskillende produkte nie. Dis een en dieselfde ding – die daaglikse resultaat van ‘n uiteenlopende konglomeraat werknemers met diverse vaardighede.Dit wat gedruk word dra inligting dalk anders oor as dit wat op skerms vertoon word, maar die kern wat die produk voortbring, bly dieselfde. Trouens, aanlynkoerante en die aanlynverryking van drukinhoud vereis méér personeel met méér vaardighede as die koerante van ‘n dekade gelede.

Terwyl “sosiale media” vir ‘n wyle al ‘n gonsterm is en al wat ‘n hoof uitvoerende beampte oor hul voete val om seker te maak hul nuusagentskap hou tred met die tyd, sit ons heimlik met ‘n dreigende inligtingsinploffing op hande. Ek is nie een vir pessimisme of samesweringsteorieë nie, maar as nuusnetwerke hand en tand gaan belê in sosiale media, lyk die toekomstige nuusverbruiker maar vaal. In ‘n medialandskap waar gebruikergegenereerde inhoud die botoon voer, is die deursnitleser ‘n leek wat dink hy weet alles en feite vae skimme wat tussen raaiskote en onkunde dobber.

Die “nuwe media” is nie die volgende stap in die evolusie van verslaggewing nie. Dis die aanbreek van ‘n era waarin mense glo dis hul reg om data gratis te verkry en meer wil hê as wat hulle bereid is om self te vervaardig. Sosiale media en die gereedskap wat dit stu, is nie die teenpool van tradisionele nuus nie. Inteendeel. As Jan Rap kan Tweet, kan News24 dit ook doen.

Wie se feed gaan jy vertrou?

Moontlik verwante inskrywings:

1. Vars ink, ou nuus
2. Internets is orals – selfs al is dit nie orals nie
3. Die joernalistieke paai in die skaai

Gaan ons ons eweknieë in Amerika se voorbeeld (dink Rathergate, dink Pajamas Media) begin navolg? Dis heeltemal vroeg om ‘n raaiskoot te waag. Indien dit egter gebeur, gaan burgers (ha!) ‘n platform nodig hê om hul pajamapropaganda die wêreld in te stuur. Ek is ‘n skaamtelose WordPress-aanhanger, dus glo ek die beste manier om jou gedagtes aanlyn te publiseer, is deur Ma.tt se breinkind in te span - die reeks sal dus hoofsaaklik fokus op publikasie met WordPress. (Dit beteken egter nie ek skiet enige ander platform af nie.)

Moontlik verwante inskrywings:

1. Blog vir geld: Afrigator se nuwe CPM-inisiatief
2. Jou blog kan jou doodmaak
3. Gedagtes oor die relevansie van die @sablogawards

Moontlik verwante inskrywings:

1. GormenDIzer goes Nguni
2. GormenDIzer goes emo
3. GormenDIzer.co.za gekategoriseer

Ek kry nie meer hits as wat Steve Hofmeyr gehad het nie. Dis Instapundit se werk. Daarom bly ek nederig.

Ek is nie Marilyn vos Savant nie. Daarom is ek soms verkeerd.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Die einde is nog nie in sig nie
2. Jou blog kan jou doodmaak
3. Hoe om te blog – ‘n reeks