As ek enigiets post in die volgende tyd, sal dit grepe uit die teoretiseringsgedeelte van my tesis wees. Trek dit asseblief uitmekaar – enige kritiek sal opreg waardeer word. Tot dan, hier is ‘n skermskoot van dit waarmee ek tans mee besig is. Dit lyk ingewikkelder as wat dit is:

(Ek hou nie regtig van seldery nie, ek wou net die woord skryf. Dis ‘n cool woord.)

Moontlik verwante inskrywings:

1. Afrikaanse blogsensus: kom ons beplan
2. Aangifte: vir almal wat skuim om die mond
3. Afrikaanse blogsensus: g0g0g0!

How foolish can we be? Plenty, it appears, even after we said we learned our lesson after the dot.com meltdown eight years ago.

Sy probleem? Daar is miljarde dollars belê in Facebook, Myspace, Twitter en “billions more to come” – en niemand het nog uitgepluis hoe om wins daarmee te genereer nie.

Dis ‘n leuen.

Facebook, MySpace, Twitter et al besit ‘n ernorme, groeiende korpus diverse data met een enkele gemeenskaplike eienskap: dit vertel iets van die persone wat die data gegenereer het.

Benjou benader die situasie soos ‘n tradisionele mediaprofeet sou – hy sien nie die aantal advertensiedollars gegenereer per “leser” meer raak nie, en neem daarom aan die hele gespuis kan nie winsgewend wees nie. Ou bril, verkeerde uitsig.

Hy vergeet dat sogenaamde “behavioural data”, wat tot op ‘n druppel kan vertel wat mense doen, waarna hulle op soek is, wat hulle graag koop, wat hulle van ‘n produk dink en dies meer, onsaglik waardevol is. MySpace weet wie luister wat, hoe lank hulle daarna luister, watter tyd van die dag hulle dit doen, hoe oud hulle is, waarna hulle geneig is om na dit te luister ensovoorts. Facebook weet wie jy is, waarvan jy hou, waarna jy luister, wat jy kyk, hoe oud jy is, waar jy bly, hoe gereeld jy tyd mors – die lys is eindeloos. Dieselfde geld vir enige sosiale netwerk.

Hoe meer gebruikers op ‘n netwerk, hoe meer gewoontedata wat tradisionele media om die dood nie kan genereer nie.

Wanneer Benjou skryf:

The fact is, it’s a good bet these social networking sites will never figure out a workable business model because there may not be one.

Vergeet hy dat dit die advertensiebedryf in sy huidige vorm veel langer geneem het om uit te broei – en dat dit nie die enigste manier is om wins te genereer nie.

Daar is min dinge so tragi-komies soos die waan van ‘n sinkende skip wat dink hy gaan vir ewig dryf.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Foto Na Dans doen dit weer
2. Die waan van ‘n e-posveldtog
3. Die skip is in die hawe, die dooies is begrawe en ons is nie meer slawe…

In ‘n artikel getiteld “Do You Own Facebook, or Does Facebook Own You?” berig Vanessa Grigoriadis oor Facebook se privaatheidsbeleid en die duisende gebruikers wat daardeur gegrief is (natuurlik nadat hulle reeds daarvoor ingestem het deur die kruisie onder die bepalings en voorwaardes te klik toe hulle aangesluit het).

…

‘n Mens se privaatheid word nie geskend omdat Facebook jou data vir hul eie doeleindes mag gebruik nie – jou privaatheid is geskend, want jy het dit op die internet gesit.

Wat dink mense gaan gebeur wanneer hulle private inligting op die wêreld se grootste, gedesentraliseerde, demokratiese inligtingsnetwerk sit? Gaan die lelike mense nie daarna kyk nie? En kwetterende vogeltjies dan vir hulle pekaneute en room op silwer skinkborde aandra?

If you don’t want it public, don’t put it on the internet. Dis nie vuurpylwetenskap nie.

< / rant >

Moontlik verwante inskrywings:

1. Sosiale media: data op, data af
2. Koos Kombuis is my vriend! Regtig, hy is!
3. Raad vir LitNet (om radeloosheid te voorkom)