Die afgelope week beland daar mos toe mooitjies ‘n e-pos van nie minder as vier aanhangers van Katalanië in my indoos nie. En hulle versoek my om tog net vir die regte kandidate te stem in die US-raadsverkiesing.

En ek dag so by my se selwers…

WTF, n00bz?

En ik schrijf nu maar:

Verbeel jou jy rig die nasionale rugbyspan af. Sal jy na afloop van elke aanslaan of hoogvat in ‘n wedstryd daarop aandring om in die aanslaner of hoogvatter se plek te speel, sodat jy dit foutloos kan doen? Sal jy elke verspilde poging om ‘n drie te vervyf as ‘n geleentheid sien om die res van die wedstryd se skopwerk self af te handel? Sal jy self die sand gaan haal om die bal op neer te sit? Sal jy altemit voor elke wedstryd die veld se gras sny? Die lyne kalk? Die spreiligte aansit? Die spelers se klere vir hulle was en hul waterbottels volmaak?

Lees die res hier

Moontlik verwante inskrywings:

1. Die waan van Benjou se sinkende skip
2. Good grief
3. Oor en uit

Wee die dag wat ek my neus begin optrek vir die wonder van goedkoop studentekos.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Die Twink(l)e in my oog
2. Eendrag brand
3. Vermy taai voete – red die planeet

Blog jy? Jy het nou die kans om jouself vir ewig te verewig in ‘n baie dik boek! Vir ewig!

Gaan asseblief na Skraap.net en neem deel aan die Afrikaanse blogsensus. (Dis ten bate van my tesis). Daar is vier velde om in te vul: jou blog se adres, ‘n e-posadres vir validation en twee velde oor die Afrikaner. Slegs die eerste twee is “verpligtend”, hoewel ek dit nogal sal waardeer as jy die moeite aangaan om die ander twee ook te beantwoord. *edit* Ek het intussen die e-posveld eerder opsioneel gemaak. As jy dus huiwerig was om jou e-posadres te verskaf, kan jy nou sonder bekommernis deelneem *edit*

Ek sal dit ook vreeslik waardeer as jy iets daaroor op jou eie blog kan skryf en mense tag om dieselfde te doen. Om die bal aan die rol te kry, tag (wheeeee!) ek vir Flippiefanus, Demoerin, Emil Jung, Ding en Zee.

g0g0g0!

(Ek is bewus van die IE bug wat daar tans op Skraap.net is, so verskoon tog vir eers die onooglike gedrog wat jou in die gesig staar as jy Internet Explorer gebruik. Op daardie noot – hoekom gebruik jy nog Internet Explorer??)

Moontlik verwante inskrywings:

1. Afrikaanse blogsensus: kom ons beplan
2. IE8 ry die roffelkopter
3. Pasteie en die sin van Afrikaanse blogging

‘n Mens sou sweer die arme siele het nog nie van die internet gehoor nie.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Die ongelooflike filosofiese vraagstuk (Ver 16.0)
2. Die ongelooflike filosofiese vraagstuk (Ver 12.0)
3. Die ongelooflike filosofiese vraagstuk (Ver 6.0)

In 1787 beskryf Jeremy Bentham, in ’n brief aan ’n vriend, die ideale struktuur wat gebou moet word ten einde ’n sekere aantal mense voortdurend onder oë te kan hou. “No matter how different, or even opposite the purpose”, skryf Bentham:

…whether it be applied to the purposes of perpetual prisons in the room of death, or prisons for confinement before trial, or penitentiary-houses, or houses of correction, or work-houses, or manufactories, or mad-houses, or hospitals, or schools […] It is obvious that, in all these instances, the more constantly the persons to be inspected are under the eyes of the persons who should inspect them, the more perfectly will the purpose X of the establishment have been attained.

(1787: Panopticon)

Sy oplossing is die Panopticon[1]: ’n tronk gebaseer op utilitaristiese beginsels (hoe meer waargenome gevangenes, hoe beter) waar tronkinwoners nooit weet of hulle waargeneem word of nie. Bewaarders doen diens buite sig van die gevangenes, wat ’n kunsmatige sin van alomteenwoordigheid skep en die gevangenes op hul plek hou. Hoewel dit fisiek onmoontlik is om elkeen onophoudelik te fynkam, “the next thing to be wished for is, that, at every instant, seeing reason to believe as much, and not being able to satisfy himself to the contrary, [the prisoners] should conceive [themselves] to be [closely watched]” (Bentham 1787: Panopticon). Dit is in hierdie bloudruk vir ’n tronk wat ’n ironiese metafoor vir die mediabedryf voor die onstaan van die internet te vinde is.

Die metafoor is tweeledig. Enersyds beeld dit Gilder se “top-down” hiërargie uit, andersyds skets dit die illusie van volkome dekking wat die media vir die publiek skep. Nes Bentham se tronkbewaarders aan die bokant van die Panopticon besluit wat gevangenes mag weet oor mekaar, hul bewaarders, die tronk en die buitewêreld, so is koerante, tydskrifte en nuusbulletins die amptelike dissemineerders van nuus wat besluit wat hul lesers en / of luisteraars van die wêreld hoef te weet. Inligting vloei van bo (die bewaarders) na onder (die arrestante) en word amper uitsluitlik vervaardig deur diegene aan die bokant, wat oor die soewereine gesag (in die media se geval: die aanspraak op die objektiwiteit as sogenaamde Fourth Estate) en middele (kapitaal, logistieke vermoëns, toerusting, personeel) beskik om die vervaardigingsproses te onderneem. Gevangenes sal nooit inligting aan die bewaarders oordra nie, maar eerder passiewe ontvangers daarvan wees, gekluister in ’n afgebakende area wat vir hulle gebou is deur die einste entiteit wat die “nuus” oor hulle leefruimte vervaardig en versprei.

Nes dit voorts onmoontlik is vir Bentham se tronkbewaarders om elke liewe hoekie van die tronk vir elke sekonde van die dag te fynkam en sodoende volledige kennis oor elke liewe spinhuisboef te bekom, so is dit onmoontlik vir enige koerant om verslaggewers op elke denkbare dorp te hê en elke denkbare storie op te teken. Eerder word die illusie van volkomenheid geskep deur aan die hand van sekere eise (soos nuuswaardigheid, verskeidenheid en die behoeftes van die teikenmark) ’n daaglikse versameling stories te versprei as “nuus”. Soos Bentham se gevangenes vanweë hul onkunde oor die bewaarders se bewegings in die illusie verkeer dat almal orals dopgehou word, so verkeer die lesers- en luisteraarspubliek onder die wanindruk dat die produk wat van ’n rolpers afgeval het op hul voorstoepmatjie ’n kanonieke versameling van die afgelope vier en twintig uur se nuuswaardige gebeurtenisse is. As iets in ’n koerant was, is dit “in die nuus”; as iets egter gebeur het en daar nie ’n verslaggewer was om dit op te teken nie, bly dit buite die bereik van die massas en die kanon.

Die metafoor kan van toepassing gemaak word op enige sektor van die mediabedryf. Platemaatskappye het bepaal na watter musiek die publiek luister, televisiestasies na watter programme gekyk word, koerante watter nuus versprei word. Die argument sou selfs gemaak kon word dat massamedia se lewensbloed – advertensies – grootliks bepaal het hoe die wêreld hul geld spandeer.

Was die mediabedryf ’n Panopticon, het die internet die mag van die bewaarders by die draai van die eeu tot rommel begin reduseer.

Soos ARPANet (die Amerikaanse weermag se voorloper van die internet) wat van meet af ontwerp is om bykans onuitwisbaar te wees, is die internet ’n gedesentraliseerde rekenaarnetwerk wat slegs “afgesit” kan word as elke liewe rekenaar op aarde afgeskakel word, elke netwerkkabel uitgetrek word, elke optiese veselaar verbrysel word, elke radiotoring omgestoot word, elke datasentrum verwoes word, elke selfoon verbrysel word etcetera. Vir alle praktiese doeleindes is dit onverwoesbaar en, belangriker nog, sonder ’n middelpunt. Anders as die Panopticon-gebaseerde media-oligargie waar ’n handjievol maatskappye die vloei van inligting beheer – in Amerika se geval slegs 29 maatskappye (Chomsky & Herman 2002: 5); in Suid-Afrika heelwat minder – is die internet (en spesifiek die wêreldwye web) ’n speelterrein waar inligting gratis is, die vrye vloei daarvan aangemoedig word en enigiemand ’n stem kan hê. “[The internet],” meen Awerbuck (2008:5) trouens, “has challenged mainstream media narratives, thereby changing the status quo. Objectified, disenfranchised, pathologised, and otherwise misunderstood groups, those who feel that their voices are underrepresented or were unheard in the past now have unlimited access to public forums.” Sodanige groepe sou voor die ontstaan van die internet sukkel om ’n voorbladartikel of hoofberig oor hulself te kry. As voorbeeld sou die geval van Mutsi en Van Rooyen geopper kon word – had Mutsi toegang tot Twitter, het die geskiedenis se gang dalk anders daaruit gesien.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Good grief
2. As kinders in kettings sluimer (met apologie aan Whitestone Pictures)
3. IE8 ry die roffelkopter

Ongelukkig is dit nie al waarmee hulle vorendag kom nie.

Enter: the police. Meer spesifiek die Stellenbosse polisiekantoor. Luidens berigte is enkele (let wel – enkele) studente onbillik behandel deur Stellenbosse lede van die SAPD. Daar is blykbaar ongevraagde en hardhandige visenterings op studente uitgevoer en dit het die SR genoop om lank en diep in ’n hoekie te gaan tob oor hoe hulle die probleem kan oplos.

Hul oplossing is ’n kwartaallikse gespreksforum en die Adopt a Cop-inisiatief.

Neem asseblief ’n oomblik en dink hieroorna. Elke koshuis en privaatwyk op kampus sal, as die SR hul sin kry, voorts ’n polisieman “aanneem” ten einde ’n gesonde verhouding tussen die studentegemeenskap en die polisie te bevorder en wanpersepsies uit die weg te ruim. Hulle sal die polisieman van tyd tot tyd saamneem na funksies, dan en wan nooi vir etes en luidens die SR se brief aan direkteur Mentoor: “so ’n bietjie bederf”. En so af en toe met hulle praat.

Miskien is dit nodig om sake in perspektief te plaas.

Studente wat hardhandig gevisenteer en in selle opgesluit word, is normaalweg wit, ryk, dronk en besig om in die publiek op straathoeke te kots.

Dis genoeg perspektief.

Die polisie hardloop nie rond en probeer studente onsedelik aanrand nie. Trouens – die kere wat ek in my ses jaar op Stellenbosch al beroof is, was hulle uiters hulpvaardig wanneer ek ’n klag moes lê. Selfs toe ek ’n verslag moes aflê om op die nippertjie versekering te kon eis vir goedere wat van my ontfutsel is in Bloemfontein, het ’n vriendelike beampte op die stasie in Stellenbosch uit sy pad uit gegaan om my te help toe hy dit eintlik nie hoef te gedoen het nie. Nie een keer is ek onbillik gevisenteer nie.

Ek was toevallig ook telkens nugter.

Die SR se inisiatief spreek van uiterse naïwiteit. As die polisieman besig is om in die koshuis se eetsaal aan ’n broodjie te peusel, kan hy nie sy werk doen en die kampus patrolleer nie. Bowenal: die SR het duidelik nog nie aangeleer dat ons in ’n heliosentriese heelal woon nie. Die heelal draai nie om studente nie. Meen die SR in die brief aan die polisie:

Ons glo in so (sic) gespreksforum kan ons leer om mekaar en mekaar se probleme te verstaan, en kan ons saam in gesprek tree rondom moontlikhede om hierdie probleme aan te spreek.

Die polisieman se probleem is dat hy onderbetaal is, sy stasie bes moontlik onderbeman is en hy daagliks met die skuim van die aarde te doen moet kry wat baie meer geld maak as hy uit onwettige bedrywighede. Die student se probleem is dat hy sy pa se geld in Bohemia geblaas het en sy toets verslaap het. Hoe op dees aarde gaan die wedersydse uitruil van hierdie inligting enigiemand baat?

A few rich white kids got slapped around – en nou verwag hulle die heelal moet om hulle draai.

Ek sê nie die polisie is engeltjies nie. Natuurlik jaag hulle ook van tyd tot tyd snert aan. As jy voel jy is onbillik behandel deur ’n polisieman, gaan lê jy ’n klag by die polisiekantoor of wend jy jou tot die hof, waar daar juridies bewys kan word wat regtig gebeur het en daar dan dienooreenkomstig opgetree kan word. Dis jou goeie reg om dit te doen.

Maar good grief, jy maak nie vir hom ’n broodjie nie.

Uit: Die Matie, 4 Maart 2009

Moontlik verwante inskrywings:

1. Franky maak my cranky (en hopelik vir jou ook)
2. Superpolisie
3. Maak dit saak wie die uniegebou botter?

17:15

Iets iewers in Stellenbosch is besig om baie vinnig te brand. Sirenes loei naarstig op en af in die verte. Die hele kampus is besig om te versmoor in vuil rook en dwarrelende stukkies brandoorskot. Dis hoogskemer, maar die son sit nog netjies in die lug. Alles stink na brand en alles is bedompig – tot hier in Huis de Villiers waar ek dit sit en tik, brand my oë en kriewel my keel.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Eendrag brand
2. Bloed in die universiteitsbiblioteek op Stellenbosch
3. FanBoy van Zyl reg om die land aan die brand te sing

Jy wat sidder vir jou HK, jy wat glo jou koshuis is die gode se gawe aan die mensdom, jy wat blommetjies vou en vaak in Victoriastraat rondmarsjeer. Jy wat verlede jaar nog MK agter sekerheidshekke gekyk het of met ’n mes onder jou skoolbaadjie moes rondloop om seker te maak jy kom veilig by die huis. Jy wat uit ’n plakkerskamp kom. Jy met die skewe neus, jy wat deur jou pa geslaan word, jy wat 12 A’s in matriek gekry het, jy wat drie iPods besit, jy wat van Mafikizolo hou, jy wat huil wanneer niemand jou kan sien nie. Jy wat opgewonde is.

Jy is nou ’n Stellenbosse student. Die kampus waaroor jy vir die volgende paar jaar gaan loop, was eens die bakermat van alles Africana, maar dinge is vir ’n geruime tyd al besig om te verander. Die Universiteit Stellenbosch raak stadigaan vreeslik kosmopolities. (Gaan soek daardie woord in ’n woordeboek op as jy nie weet wat dit beteken nie. As jy nog nie ’n woordeboek het nie, skaf onmiddellik een aan.)

Dis ’n goeie ding.

Die wêreld waaruit jy kom, is nie die volle prentjie nie. Nie almal dink soos jy nie, nie almal glo wat jy en jou ouers glo nie. Dis normaal. Suid-Afrika is ’n diverse land waar die een se dood die ander se brood is. Hier sit jy saam met jou dood én jou brood in ’n lesinglokaal.

Moenie sku wees vir hulle nie. Jy kry nou die gulde geleentheid om met meer mense te meng en te gesels as wat jy ooit kon droom. Doen dit.
Praat met mense wat nie soos jy klink nie. Kuier saam met mense wat nie soos jy lyk nie. Eet saam met mense wat nie dieselfde soort klere as jy dra nie. Verdra mense wat anders as jy begeer.

Besef dat die skoonmaker wat jou gang meer kere gaan vee as wat jy jaarliks daaraan sal dink om skottelgoed te was, waarskynlik oud genoeg is om jou ma te wees. Begryp dat nie almal geld gaan hê om weekliks dronk of hoog te raak of huisdanskaartjies te koop nie. Berei jouself voor om mense teë te kom wat vir jou gaan lag as jy sê jy is godsdienstig.

Wees vriendelik met die bergies. Hulle woon al langer hier as jy.

Eendag as jy afgestudeer is, gaan jy die regte wêreld moet betree – en dit gaan glad nie soos hierdie een lyk nie. Dis ’n wêreld waar babas verkrag word, ekonomieë wipplank ry en die kloof tussen ryk en arm daagliks verbreed. Miskien weet jy dit. Suid-Afrika skree van pyn en die gille is soms onhoorbaar in die tradisieryke borreltjie wat jy vanjaar betree het. Dis dalk nie lekker om nou te hoor nie (jy’s waarskynlik in elk geval te moeg om nou daaroor om te gee), maar dis waar: jou HK het vir jou gejok.

Die belangrikste ding in die lewe is nié om JOOL te wen nie.

Daarom smeek ek jou: moenie vir drie jaar daarna streef om weekliks dronk te raak en jouself slegs daaroor bekommer om koshuisrugby te gaan kyk, iemand in ’n klub te vry of net-net jou vakke deur te kom nie. Doen meer as dit. Maak tyd vir meer as wyntoere, ’n kafoefel in Die Laan en die rits tradisies wat oor die volgende paar weke in jou keel afgedruk gaan word.

Moenie net studeer om ’n graad te kry nie. Studeer om Suid-Afrika te gaan regmaak.

Miskien klink dit vir jou vreeslik pretensieus. Miskien verstaan jy nie eers Afrikaans nie, maar weet dit: van die dag wat dat jy jou voete op hierdie kampus met sy roemryke geskiedenis se paaie neergesit het, tot die dag wat ’n kanselier jou ’n oorveeg gaan gee met ’n vreemdsoortige hoed, het jy die keuse om uit jou kinderjare te kruip en jouself reg te maak vir die chaos wat daarbuite heers.

Maak oop jou oë.

Groetnis,

Kennis

Uit: Die Matie, 4 Februarie 2009

Moontlik verwante inskrywings:

1. Chemistry
2. ‘n Selftevrete(sic) geneul
3. Die paneel op die horison

Kom ek plaas dit in perspektief.

Om jou kamer te ontruim, beteken om elke enkele besitting uit jou kamer te dra – om jou klerekas uit te pak, jou beddegoed van jou bed te stroop, boeke van rakke af te haal, notas, leggers, skryfbehoeftes, bedlampies, eetgerei, breekware, yskaste, mikrogolfoonde, televisies, jou eie meubelstukke…alles moet verwyder word. Jou kamer moet lyk soos jy dit aan die begin van die jaar gekry het: skoon, leeg met net ‘n lessenaar, ‘n bed en ‘n matras. Dit wat jy nie self huistoe kan karwei nie, kan jy in ‘n stoorkamer sit en hoop dit word nie tydens die vakansie gesteel nie.

Daarna moet jy, al besit jy dalk nie ‘n kar nie, met die res van jou besittings na die aangewese inblykoshuis piekel, om daar in ‘n arme anonieme siel (wat ook moes ontruim) se kamer te gaan woon. Wanneer die vakansie verby is, moet jy die hele proses herhaal en die lang eksodus na jou koshuis hervat, alles teen verskeie stelle trappe opdra, jou hele kamer van vooraf inpak, die goed wat te veel of te swaar was uit die stoorkamers gaan haal en weer begin nes skrop.

Dis ‘n uiters onnodige proses, maar Admin-A (die berugte administrasieblok wat meestal met die doen en late van studente gemoeid is) dring keer op keer daarop aan dat studente moet spasie maak vir welke rugbyspannetjie of kordon konferensiegangers ook al daar moet in. Hulle argument? Studente betaal slegs huur vir tien maande – in die oorblywende twee maande van die jaar kan hulle met hulle koshuise maak wat hulle wil. Praat van kliëntediens.

Daar is ‘n paar ernstige probleme met hierdie sirkus:

1. Die ontruimingsproses kan slegs suksesvol afgehandel word deur studente wat taamlik naby die universiteit woon. Kom jy van Bellville, Paarl, Worcester, Kaapstad of Somerset-Wes af, is jou kop deur, want dan kan pappa of mamma ‘n motor bring en al die besittings huistoe karwei. Kom jy egter van enige ander van die land se nege provinsies, Namibië, Zimbabwe (daar’s ‘n hele paar van hulle hier) of selfs verder, is jy in jou peetjie in.

2. Die beperkte aantal stoorkamers kan gewoonlik nie almal se besittings berg nie. In die geval van Helshoogte is daar byvoorbeeld twee stoorkamers per seksie – dit beteken neëntien studente se besittings moet in twee kamers gelaai word. Omdat alles nie altyd lekker inpas nie, gaan die laaste stoorders soms onbewustelik rof met ander se besittings te kere (as jou rusbank nie pas nie, moet jy hom maak pas) wat heel gereeld breekskade tot gevolg het.

3. Diefstal is ‘n algemene gevaar. Ek is vanjaar in my vyfde akademiese jaar in Helshoogte. Sedert my eerstejaar was daar jaarliks gevalle van vermiste goedere na vakansies – en nou praat ons van artikels soos mikrogolfoonde, duur pakke klere op hangers en handboeke. Die mees absurde geval wat ek al teëgekom het, het aan die begin van 2007 plaasgevind, toe ‘n vriend van my sy rekenaar aangesit het en dit nie wou werk nie. Sy RAM en sy hardeskywe is gedurende die vakansie uit sy rekenaarkis gesteel, al het hy ‘n kombers daaroor gegooi om dit weg te steek.

4. Daar word weinig van elke leë kamer gebruik gemaak gedurende vakansies. Ek het al verskeie kere iets ekstra in ‘n stoorkamer of (tydens vakansies wat slegs derdejaars en jonger moes ontruim) my kamer gaan haal en niks meer as ‘n weergalmende leegte gesien nie. Op ‘n hele vloer met drie seksies – nagenoeg 60 studente – was daar gewoonlik nie meer as vyf tot tien mense gehuisves nie. Die res van die kamers was dolleeg. Hierdie keer is nie ‘n uitsondering nie – Helshoogte kan byvoorbeeld 320 studente huisves. Na ‘n gesprek met die matrone gistermiddag blyk dit dat daar slegs 200, “miskien 220″, rugbyspelers kom intrek.

Les bes is dit niks minder as onhoflik teenoor studente nie. Studente is kliënte (wat gereeld heuning om die mond gesmeer word met frases soos “vriendelikheid, gasvryheid en menswaardigheid“), maar word soos skoolkinders behandel. Ek moes vandag aanhoor hoe ‘n student met Helshoogte se matrone probeer reël om hom in die koshuis toe te laat, omdat die inblykoshuis (Wilgenhof) nie vir hom plek gehad het nie. Dit was nie ‘n vriendelike gesprek nie.

Hoe op dees aarde kan ‘n universiteit wat aanspraak maak op gasvryheid hierdie eksodusse goedkeur?

Van die os op die jas – ek lees vandag iewers tussen 11:40 en 12:00 saam met my departementele kollegas gedigte voor by die Versindaba. As jy in die omtrek is, kom loer gerus by die HB Thom-teater op Stellenbosch in.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Die son skyn nog en ek trek goeie salaris in die wapenfabriek…
2. Trek almal voor
3. Adminfrustrasie

Ek is een van die gelukkiges wat nog vir twee weke hier moet wees om vir die universiteit te werk. Meer spesifiek: ek moet diensure doen by die Departement, omdat my kontrak so sê.

Ek mag egter nie meer in my eie koshuis woon nie, omdat alle koshuise gesluit word. En hier is die genotvolle kinkel in die residensiële kabel: ek mag ook nie in die inblykoshuis gaan woon nie, want ek het nie ‘n hereksamen nie. (Nagraadse studente het juis die nare gewoonte om nie eksamen te skryf nie.) Na ‘n futiele poging om ‘n tannie by Admin-A te oortuig dat ek genoegsame rede het om nog ‘n paar dae in my eie koshuis aan te bly, sit ek nou sonder heenkome.

Neem ‘n oomblik om dit te verteer. Ek moet vir die universiteit werk, maar hulle wil my nie toelaat om hier te woon nie.

Pret.

*edit* ‘n Vriend in ‘n seniorkoshuis vlieg môre elders heen en het aangebied dat ek in sy kamer mag woon. Dankie Cloetie! *edit*

Moontlik verwante inskrywings:

1. Vat jou yskas en trek, Ferreira
2. Minder swish. Meer bl0g.
3. Wat gebruik jy?