Dit was die aand voor ek nóg 'n opstel moes inhandig vir die honneursgraad waaraan ek besig was om te werk. Ek is nie seker wat die tema was nie (ek vermoed dit was iets oor die lirieke van Fokofpolisiekar), maar ek kan onthou dat ek besonder baie daarin belanggestel het en myself wou skop oor ek so laat daarmee begin het.

Gewapen met koffie en 'n spul kaasburgers van die Macdonalds oorkant die pad het ek myself gestaal om erudiete akademiaans tot in die vroeë oggendure neer te pen. Dit was 'n raserige aand in die koshuis, so hierdie oefening het plaasgevind het in HUMARGA - een van die universiteit se rekenaarplase waar studente 24/7 ongestoord kan sit en werk.

Die aand het goed begin en vinnig beter geraak. Elke teug koffie het my slimmer gemaak; elke kaasburger het die studentikose wyshede kragdadiger uit my harsings laat peul. Ek het ontleed. Ek het krities bespreek. Ek het gedekonstrueer. Ek het groot woorde gebruik en intertekstuele dialoë met filosofiese reuse aangeknoop en alles was SPARTA.

Namate die hopie kaasburgeromhulsels langs my groter geraak het, het die studente wat saam met my in die rekenaarlokaal gesit het minder geraak. Stuk vir stuk het hulle uitgedun, tot daar later (net na 05:00 die oggend, as ek reg onthou) net een ander kêrel oor was.

HUMARGA is groot. Dit bestaan uit twee vleuels vol identiese rekenaars (ongeveer 240 van hulle) wat in rye op lessenaars staan. Ek het voor in die linkerkantste vleuel, naaste aan die ingang, gesit – die vent agter my het heel agter in die regterkantste vleuel gesit.

Op 'n kol het ek gevoel dis tyd om my bene 'n bietjie te rek. Ek het opgestaan, properlies gestrek en my oë nonchalant oor die rye rekenaars laat dartel – toe my blik skielik op die kêrel doer agter my geval het.

Met 'n bloedrooi gesig was hy verwoed besig om hand aan eie as te slaan.

I was like:

Toe hy opmerk dat hy opgemerk is, het hy abrup, met 'n verdwaasde uitdrukking op sy gesig, tot stilstand gekom. Ons het ietwat ongemaklik vir 'n paar sekondes na mekaar gestaar, tot ek besluit het om maar eerder my opstelletjie na een van die laserdrukkers teen die muur te stuur en myself uit die voete te maak.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Knyp
2. Binnelanders fondsinsameling (ten bate van die kykers)
3. My seun soek werk

Die afgelope week beland daar mos toe mooitjies 'n e-pos van nie minder as vier aanhangers van Katalanië in my indoos nie. En hulle versoek my om tog net vir die regte kandidate te stem in die US-raadsverkiesing.

En ek dag so by my se selwers…

WTF, n00bz?

En ik schrijf nu maar:

Verbeel jou jy rig die nasionale rugbyspan af. Sal jy na afloop van elke aanslaan of hoogvat in 'n wedstryd daarop aandring om in die aanslaner of hoogvatter se plek te speel, sodat jy dit foutloos kan doen? Sal jy elke verspilde poging om 'n drie te vervyf as 'n geleentheid sien om die res van die wedstryd se skopwerk self af te handel? Sal jy self die sand gaan haal om die bal op neer te sit? Sal jy altemit voor elke wedstryd die veld se gras sny? Die lyne kalk? Die spreiligte aansit? Die spelers se klere vir hulle was en hul waterbottels volmaak?

Lees die res hier

Moontlik verwante inskrywings:

1. Die waan van Benjou se sinkende skip
2. Casey ftw!
3. Good grief

Sjoe, dit was 'n lang sin.

Ek onthou 'n lesing wat in my derdejaar deur 'n dierbare professor aangebied is. Die professor was Afrikaanssprekend, maar die betrokke module het vereis dat sy in die t-opsie moes klasgee. Benewens die oormaat Afrikaanse studente, was daar ook 'n paar internasionale studente en studente wie se huistaal Engels is in die klas teenwoordig.

Een oomblik is nou nog glashelder in my geheue: hoe die professor besluit het om te verduidelik wat twee mense by 'n supermark gemaak het. Ek kan nie onthou hoe dit ingepas het by die hele lesing nie (en hoekom op aarde dit nodig was nie), maar haar woorde het rofweg so verloop:

Sien, so wat gebeur het, is dat sy by die plaaslike SPAR (its a place were you…um…buy groceries) gaan kos koop het, en daar toe haar vriend ontmoet het, wat verlief was op haar. (He…He was quite in love with her.) Sy het egter nooit van sy gevoelens vir haar geweet nie en altyd net voortgegaan asof alles normaal was. Hy, egter, het aan die binnekant gesterf wanneer hy haar gesien het. Trouens – hy was al sedert hul laerskooljare saam op haar verlief. (It was unrequited love.)

[nog irrelevante inligting met skrapse Engelse sinne]

Die probleem hiermee was natuurlik dat die internasionale studente slegs die volgende kon verstaan:

its a place were you…um…buy groceries…He…He was quite in love with her..It was unrequited love.

‘Nie baie moeilik om te sien wat hiermee skort nie, is dit?

Behalwe as enigiemand 'n superras poliglotte in hul broeksakke wegsteek, dink ek nie hulle kan met reg 'n argument ten gunste van die t-opsie aanvoer nie.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Welkom! (2 van 3)
2. Vingeroefening #5
3. “Molo bhuti”

Wanneer ek die volgende woorde oor die US-raadsverkiesing (wat tans aan die gang is) in Die Burger lees, is dit vir my moeilik om nié te wil dink: og, te kostelik! nie:

Die Burger het gister berig oor twee groepe wat spesifieke kandidate steun en 'n verkiesingsveldtog onder meer per e-pos loods.

Dr. Rhoda Kadalie, een van die 15 kandidate wat benoem is om in die konvokasie van die US-raad te dien, was hoogs ontsteld omdat sy gekoppel word aan 'n spesifieke groep.

Dié groep – onder aanvoering van proff. Hermann Giliomee, Lina Spies, dr. Marié Heese en mnr. Jacko Maree – lys Kadalie met prof. Wannie Carstens, dr. George du Toit en adv. Jan Heunis as een van hul konvokasiekandidate. Mnr. George Steyn is hul kandidaat vir die donateursafdeling.

‘n E-posveldtog?

Uh huh?

Wat 'n vreesaanjaende, byderwetse skoktaktiek!

Moontlik verwante inskrywings:

1. Die Bugger
2. Die geval van die kriptiese Shaik
3. Aan die ander kant…

Wee die dag wat ek my neus begin optrek vir die wonder van goedkoop studentekos.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Die Twink(l)e in my oog
2. Vermy taai voete – red die planeet
3. Eendrag brand