Wiebe Nothnagel swets, moker sy wekker met 'n plank en voeter van die bed af. Vir 'n oomblik kyk hy benulloos na die Pamela Anderson-plakkaat teen sy plafon en wonder hoekom die meisie met die wêreld se pragtigste slomotion borste teen sy dak vasgespyker is. (Het hy haar dalk daar vasgespyker?)

Toe onthou hy dis net 'n plakkaat.

Hy strompel badkamer toe, groet sy ma binnensmonds wanneer hy verby haar kamer stap en begin sy tande met 'n snoek te borsel.

Willemien Nothnagel is glad nie daarmee beïndruk dat Wiebe (wat haar ma sê is haar broer) weer voor haar in die badkamer is nie. Die reuk van 'n halfgewasde snoekmond, ou sweet en vrot sokkies maak enige ou naar op 'n nugter maag. Sy klop so 400 keer aan die deur, net om seker te maak die mannetjie onthou darem dat die enigste badkamer in die huis nie aan sy snoekreuk behoort nie.

Oppad terug kamer toe stop sy by ma om te hoor hoe haar date van gisteraand verloop het. Dit klink of die biker maar nie eintlik veel vreugde gebied het nie. Dit verduidelik seker hoekom ma alleen daar lê en sulk met die halfgedrinkte bottel Jack op die kassie langs haar.

Dis moeilik om ordentlike bikers te ontmoet hier in Bosnië. Sy het vir haar ma gesê dis nie die beste plek om heen te emigreer om weg te kom van al die misdaad in Suid-Afrika nie, maar haar ma wou nie luister nie. En nou sit hulle in Bosnië. Bos-fokken-nië! Wat het sy gedink?!!?

Wiebe pak sy snoek in die badkamerkassie (dit pas nie mooi nie, die stert peul uit) en gaan terug na sy kamer om vir 'n uur na Pamela Anderson te kyk. Dan verloor hy sy bewussyn.

Met haar ma wat sit en sulk en Wiebe wat al weer 'n erotiese uitpass gehad het, besluit Willemien daar en dan sy kan sommer die huis plunder. Sy sleep alles in die kombuis kar toe en klim in vir 'n roadtrip. Dié het sewe minute geduur, toe raak haar petrol op. Toe slaan sy maar kamp op met haar nuutgevonde kombuisimplemente op die burgermeester se grasperk.

Willemien het na 'n uur se gespartel uiteindelik die tentpenne ingeslaan gekry met die agterkant van haar hak. Die grond is maar hard, maar wie gee eintlik om? Solank sy net 'n bietjie kan wegkom en rus vir haar siel kan kry. Sy het mooitjies die laaste van die huis uitgepak toe die burgermeester uitstorm in sy oulike pienk pajamabroekie wat in sy agterkant opkruip omdat die ding jare lank al te klein vir hom is.

Hy is nie baie vriendelik nie, eintlik is hy net plein de moer in. Willemien verstaan nie lekker nie, maar probeer hom so rustig as moontlik verduidelik dat sy dit nie meer in die huis kan uithou met haar broer wat so bly uitpass nie. Sy was nog so half deur die verduideliking toe die burgermeester skielik iets verkeerd moes verstaan het. Al wat sy hoor terwyl hy terug huistoe waggel is iets wat klink soos 911, of was die nou 119. Nee sy is nie seker nie. Sy besluit maar dat die man seker maar net nog nie mooi wakker is nie.

Die volgende dag (dis immers Bosnië) kom 'n polisievangwa skreeuend by haar tent tot stilstand. Willemien word summier vir manslag gearresteer (turns out die Burgermeester glo erdwurms het siele) en in die selle geboender. Dit was 'n skoon sel, maar haar selmaat was besonder onhigïenies. Hy't sy tande ook met 'n snoek geborsel. Nes haar broer. Sy naam, seg hy, is Theuns – en hy't 'n liefdeskind. Hy weet nie waar hy is en hoe hy lyk nie, maar hy weet net hy is baie spyt hy't sy vrou destyds verneuk met 'n ander vrou. Een met 'n voorliefde vir bikers.

Willemien tel net daar twee en twee bymekaar en besef die biker is Wiebe se biologiese pa. G'n wonder Wiebe borsel ook sy tande met 'n snoek nie – Theuns doen dit ook!

Voor sy verder kan praat, verloor Theuns sy bewussyn.

Terwyl Theuns daar lê, kyk Willemien op, en sien wat sy verwag het. Dit is dieselfde slomotion borste as dié teen Wiebe se dak. Sy kyk af na Theuns en wonder hoe sy die storie tot haar voordeel kan gebruik. Daar is 'n hele paar dinge wat sy van Wiebe kan eis, nog meer so van Theuns. Wat het haar ma besiel, wonder sy. Vir eers moet sy uit hierdie plek kom voor sy enige verdere planne kan maak.

Iets agter die Pamela-plakaat lyk vir haar snaaks. Met nadere ondersoek kom sy agter dat haar weg na vryheid agter Pamela se borste versteek is.

Terwyl sy haarself by die die gat probeer wurm, begin Theuns roer.

Willemien dink aan haar ma, haar broer, haar vervreemde pa wat miskien voor haar op die vloer lê en bliksem dan die bed op Theuns neer. (Sodat sy bo teen die Pamela poster kan kom, verstaan?) Die bed en haar pa (sy hoop eintlik dis nie hy nie, want hy mag dalk kwaad wees oor die harsingskudde as hy wakker raak) is net hoog genoeg sodat sy die Pamela poster kan afstroop.

Agter die poster, met die stink, beklemmende reuk van vrot, ou snoek, is 'n groot, skreeulelike, afgryslike…

…silikon monster. Willemien skraap al haar moed bymekaar om deur hierdie silikon agter Pamela se borste te kom. Alhoewel sy eintlik al half deur die gat gewurm was en toe eers moes terug om die bed om te donner, weet sy dit gaan moeilik wees, daar is baie en min tyd. Sy strek so tot by die gat, terwyl sy Theuns se neus plat trap. Skielik kom sy agter dat die gat eintlik 'n teleporter is. Voor sy haar oë kan uitvee is sy terug in haar kamer, terug by meer probleme as waarvoor sy weggehardloop het.

Hoe vertel sy vir Wiebe dat sy pa eintlik Theuns die trucker is?! Hoe vertel sy haar ma dat sy 'n erdwurm vermoor het?!!? Sy sluip stadig verby Wiebe se kamer, waar hy nog steeds uitgepass lê en kwyl onder die Pamela-poster, verby haar mymerende ma op die rusbank voor die televisie wat infomercials blêr en sluit haarself in haar kamerdeur toe. Getraumatiseer deur die silikonmonster en die sig van die arme bed op Theuns se gesig begin sy Wiebe se placebopille drink. Die hele dorp soek nou al seker na haar. Sy moet 'n plan maak. Eers die tent verbrand, dan 'n fake ID kry. En dan 'n boobjob.

Aangesien sy in haar deur vassit sukkel sy eers uit die deur voor sy die deur stadig oopmaak. Voor haar staan Wiebe met trane in sy oë en kwyl oor sy snoekbek. Haar hart raak seer, maar net vir 'n oomblik, sy moet hom maar net sê. “Wiebe ek het jou pa gekry” Wiebe kyk met geskokte oë na haar en vra, “waar en hoe groot is sy snoek” Daar is stilte. Lang stilte, want die hartseer deel is sy het nie opgelet eers na die grootte van Theuns se snoek nie. Sy sal haar ma moet sê van die wurm, maar sy het meer moed vir so groot stap nodig. Dan sal sy dringend aan haar voorkoms moet werk, voor iemand haar herken as die erdwurm moordenaar.

Weemoedig stap sy na Bosnië se departement van binnelandese sake, met Wiebe wat aan haar rokspante vasklou en soos 'n boks Pro Nutro agter haar op die teer aangesleep word. Verby die erdwurmlyk loop hulle – verby die grasperke en die burgemeester se hawermoutfabriek en die polisieselle. Verby die kafee op die hoek wat onwettige Fanta verkoop, verby die hoofstraat se enigste lamppaal. Op met die trappe by Binnelandse sake. Moeisaam, traag, vreesbevange, met Wiebe wat sy kop met elke voetslag op die houttrappe kap. Sy moet haar naam verander. Vinnig. Sy durf nie bekendstaan as 'n erdwurm-moordenaar nie.

Maar toe sy by die toonbank kom, begin die waarheid uit haar neusgate borrel soos taai teer deur 'n heuningkoek. Sy slaan op die toonbank met haar vuis en skree angsbevange:

“EK WAS EERS ‘N MAN! EK JEUK!!!!!”

Wiebe is effens geskok deur sy suster se woorde, maar voeg vinnig by, “Ek het jammer gesê dat ek jou roompies vergeet het”.  Sy het nooit die geld gehad om die volle verandering van man na vrou te betaal nie. Vandag is sy bly daaroor, want sy het darem die bewyse wat sy so nodig het. Net daar tel sy haar rokkie op, en tot almal se groot skok verskyn…

…'n Potplant!

Moontlik verwante inskrywings:

1. Die ongelooflike filosofiese storie van die halstarrige koejawelpit
2. Ja, Shakira…
3. Iemand het jou aan my vasgesweis

Die wêreld is vol gevare: terroriste, besope motorbestuurders, kleuters met vetkryte…die lys is eindeloos. 'n Onlangse insident het nog 'n potensiële euwel vir die sameleweing geïdentifiseer – wafelpanne.

'n Arme ou oom het amper sy lewe verloor toe hy vergeet het om sy wafelpan, 'n geskenk van sy kleinkinders, af te skakel. Volgens die ou oom (hy wou nie sy naam bekend maak nie) het hy en sy vrou besluit om wafels te maak vir ontbyt. Hulle het aan die werk gespring en die een heerlike wafel na die ander gemaak.

Nadat hulle dit geëet het, het hulle na die kombuis teruggekeer om skottelgoed te was. Toe hulle egter by die kombuis inloop, het hulle die skok van hulle lewe gekry. Hul kosbare wafelpan was besig om raserig rond te skud. Dit het van die tafel afgeval en met 'n oorverdowende geraas ontplof. Soos vroeër genoem het die ou oom ongeskonde van die ontploffing afgekom.

'n Stuk nat deeg het egter sy vrou teen die voorkop getref en haar dadelik bewusteloos geslaan. Die pogings van 'n hele noodhulpspan was nodig om die deeg van haar kop af te trek.

Bogenoemde insident is maar een voorbeeld van talle wafelpanontploffings. Die ontploffings is 'n nuwe verskynsel en wetenskaplikes poog tans om 'n oplossing vir hierdie probleem te vind. Ons het met Prof. W.T.R van die Universiteit Witwatersrand gaan praat. Prof W.T.R is 'n wafelkenner.

“Ons is nog nie seker wat die presiese oorsaak van die ontploffings is nie,” het hy gesê “maar is tans besig om die besigheid te ondersoek.”

Toe ons hom ingelig het dat die hele wêreld reeds daarvan bewus was dat hulle niks van die ontploffings af weet nie, het Prof W.T.R ons net 'n skewe, senuagtige kyk gegee. Daarna het hy vir my en my kameraman elkeen 'n warm wafel aangebied.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Koolsop (circa 2001)
2. Die latente onheil van die geheimsinnige pannekoekmeem
3. Die latente onheil van pikkies met smartphones

Kapok en Kapoefter het elke middag met Petronella gaan speel. Petronella was 'n vriendelike koringkorrel wat, soos die meeste koringkorrels, nie eintlik êrens heen kon gaan nie. Haar gunsteling speletjie was: “steek die boontjieland aan die brand”, maar omdat sy nêrens kon gaan nie en 'n koringkorrel nie vuurhoutjies kan gebruik nie, moes Kapoefter gewoonlik maak asof hy 'n verkoolde boontjie is.

Eendag, nadat Kapok haar koolsop stilletjies in Kapoefter se bord gegooi het, het sy op haar eie na Petronella gegaan. Op pad daarheen ontmoet sy toe 'n nare skilpad met 'n litteken op sy neus. “Wie is oom?” wou sy beleefd weet. Die skilpad het lank na haar gekyk en toe hard gegrom : “My naam is Frikkie. Frikkie die vreeslose bandiet!”

Kapok was stomgeslaan.

“Wat is 'n bandiet, oom?”

“'n Bandiet is iemand wat hase se kele wreed afsny met 'n baie stomp mes en dan al hulle geld vat,” het Frikkie gegrinnik. Voordat jy “mes” kon sê, het hy 'n lang, stomp mes met 'n gebreekte hef uitgepluk.

As hase kon gil, sou Kapok 'n hele paar dinge flenters gegil het. Hulle kan egter nie, dus het sy maar reguit na Petronella gehardloop – en aangesien skilpaaie nie baie vinnig kan hardloop nie, het Frikkie sommer agter haar aangevlieg. (Hy kan, dis 'n feëverhaal en ek kan nie aan enigiets beter dink nie.) Daar aangekom het Kapok naarstig om hulp geroep. Petronella was ongelukkig besig met 'n middagslapie en voordat sy behoorlik kon wakker raak, het Frikkie haar sommer met die mes bewusteloos gemoker.

Kapok het in trane na haar ouma se huisie gevlug, waar sy kliphard teen die deur gehamer het totdat sy dit afgebreek het. Sy het nog skaars vir haar ouma verduidelik hoekom sy 'n deur afgeslaan het, toe Frikkie sommer regdeur 'n ruit bars.

Frikkie het sy mes uitgepluk en dit dreigend voor Kapok se neus rondgeswaai. “Doen net wat ek sê,” het hy gegrom, “anders sny ek hierdie wit konyn se keel morsaf.”

Terwyl Frikkie al sy behoeftes aan ouma Fnol bekendgemaak het, het Kapoefter een van sy ouma se groot potte vol koolsop gesien. Hy was maar 'n eenvoudige hasie, maar na 'n tydjie het 'n idee in sy kop gevorm: hy kon die pot kokende sop mos op die bandiet uitgooi!

Frikkie het liederlik verbrand. Kapok en ouma Fnol ook. Kapoefter het so groot geskrik dat hy ook in die kokende sop beland het. Almal het verskriklike brandwonde opgedoen en niemand het dáárdie aand koolsop geëet nie.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Wafelpanne: die latente gevaar in jou kombuiskas (circa 2002)
2. soms gaan mense dood
3. kitare vervel nie

Mag ek vra wie die voorbladontwerp vir Hestrie Cloete se outobiografie gedoen het? Dis onleesbaar –>

Moontlik verwante inskrywings:

1. So wil ek eendag wees
2. Lofsange #2
3. Blus

Al die essays in die wêreld kan jou nie hiervoor voorberei nie. Jou kennis van letterkunde en filosofie (of miskien die vermoë om ingewikkelde integrale baas te raak) beteken weinig wanneer jy selfvoldaan jou hand uitsteek en sê:

“Hallo, Oom, ek is Johan”.

“Dawie Griessel.” Hy verdwyn by die kombuisdeur in.

Vervlaks. Jy moes jou van bygesê het. Jou woordeskat (wat pêrels soos “esbattement” en “estivasie” insluit) beteken nou minder as die vuur wat jy netnou nie aan die gang kon kry nie. Dalk is dit goed dat jy nie “Oom se dogter is in goeie hande,” bygevoeg het nie. Jy’t hulle dalk net verloor.

“Moenie worry nie,” stel sy jou vooraf gerus, “my pa is baie nice. Hy’s cool; hy kan 'n grap vat. My ma is die kwaai een.” Maar sy is nie. Die tannie is die vredeliewendste mens op aarde. En die oom loer na jou asof jy 'n gewoontemisdadiger is.

Dan een aand staan julle alleen om die etenstafel. Jy. En die oom. Alleen. En dan slyp hy twee groot messe teenmekaar asof dit vir die lamsboud op die tafel bedoel is. Jy sluk swaar en onthou skielik dat hy gewere het. Wanneer julle aansit, sit jy om die een of ander obskure rede die naaste aan hom.

In space, no one can hear you scream. Hulle woon buite Mosselbaai op 'n heuwel. Hier’s baie spasie…

Terwyl julle buite by die vuur (die een wat jy nie kon maak nie) gesit het, het die oom die hoender verbrand. Jy probeer nie te veel daarvan inskep nie – netnou dink hulle jy is 'n vraat. Na al die renonsies wat jy met jou meisie gehad het oor hoe jy soms eerder met jou hande eet en dit nie nodig is om alles in klein stukkies te sny nie, kerf jy elke liewe happie flenters. Vanaand het jy maniere.

Hy kyk vir jou!

O hel, wat nou? Komplimenteer die tannie. Sê vir haar die kos is lekker. “Die kos is heerlik, tannie!” Haar dogter se hand op jou been is lekkerder, maar dít kan jy ongelukkig nie sê nie. Dis aand. Niemand gaan die skote hoor nie.

Jy kyk na jou meisie. Sy glimlag:

“Ma, Johan het die hoender verbrand”.

Verraaier! Dink sy dis snaaks?! Jy sien al hoe dam die vredeliewende tannie jou by met 'n kombuisimpliment. Xolisa! Pax Mosselbania! Senuagtig kerf jy die vleis in jou bord en loer na die oom. En wonder bo wonder – daar speel 'n glimlag om sy mondhoeke. Die hand op jou been voel skielik gerusstellend. “My pa kan 'n grap vat,” onthou jy.

Jy sny stadiger en glimlag. Maar nie te erg nie. Daar’s bokhael hier iewers…

Moontlik verwante inskrywings:

1. Niemand kan jou keer nie
2. Die keer toe ek ingedoen is by ‘n vulstasie
3. Die keer toe ek ‘n demi-god wou wees