Die oormaat is natuurlik my eie toedoen. Ek is 'n skrywer en Facebook maak dit vir my moontlik om met mense wat omgee oor my skryfwerk in verbinding te tree. Dis 'n wonderlike voorreg wat skaars 'n dekade gelede nie moontlik was nie, so dis nie iets waaroor ek kla nie. Die nadeel daarvan is egter dat 1000 mense baie geraas kan maak. Google+ het 'n manier geraak om van die geraas te ontsnap.

Ek betrap myself egter dat ek nie vreeslik baie tyd aan hierdie nuwe netwerk spandeer nie. Ek teken selde aan en wonder nie regtig wat ek mis as ek dit nie doen nie. Trouens, die enigste keer wat ek dit regtig intensief gebruik het, was om 'n braai met 'n groep ou skoolvriende te organiseer. Dis privaat afgehandel in 'n draad waar niemand behalwe ons kon sien wat beplan is nie.

Dit het my om die beurt laat besef dat ek – selfs al het ek nie so baie “vriende” op Facebook gehad nie – ook nie regtig meer 'n behoefte het om vreeslik baie tyd in (op? aan? by? Wat’s die regte voorsetsel?) Facebook te spandeer nie.

Dalk is dit deel van waar ek myself tans as mens bevind, maar dit voel nie meer sinvol om 'n meta-weergawe van my lewe in intellectum te dokumenteer as ek eerder dinge in re kan doen nie. Ek mag verkeerd wees, maar ek vermoed ook ek is nie die enigste een wat so begin voel nie.

Ek vermoed die sosiale media-borrel wat die afgelope paar jaar ongekende groei gesien het, gaan een of ander tyd bars. Daar sal 'n tyd aanbreek wat die mensdom begin besef dat dit nie sin maak om honderde “vriende” te hê wat nog nooit jou stem gehoor het nie. Hulle sal ontnugterd ontdek dat al wat hulle werklik doen wanneer hulle “social” is, daarop neerkom dat hulle staties na rekenaarskerms sit en staar. Ek dink hulle sal keelvol raak daarvan om elke ondermaanse besonderheid van hul lewens te dokumenteer en eerder buitentoe gaan om op die (glad nie so spreekwoordelike) gras rond te rol.

Ek’s bereid om oor 'n paar jaar te erken dat ek verkeerd was, maar as ek myself as 'n aanduiding neem, dan is sosiale media se inploffing veel nader as wat die tegnologie-fundi’s daarbuite spekuleer. Ek meen nie dit gaan heeltemal verdwyn nie; mense het aanlyn gekommunikeer lank voor die draai van die eeu in newsgroups en bulletin boards. Ek wil self ook nie ophou om dit te gebruik nie. Wat myns insiens wel gaan gebeur, is dat die massas wat tans 'n ernome aantal tyd aan sosiale netwerke bestee, sal begin krimp.

Die mensdom sal 'n stadium bereik waar dit nie meer 'n nuutjie sal wees om alles (RIGHT HERE! RIGHT NOW!) met die wêreld te kan deel nie. Dis in elk geval nie meer baanbrekend nie – dis nou so normaal soos om in 'n vliegtuig te klim of 'n operasie te ondergaan. Die glans het getaan. Dit maak nie sin dat mense sosiale netwerke onophoudelik sal gebruik asof dit 'n nuwe speelding is nie. Al wat Facebook en Google+ aan die gang hou, is mense se bereidwilligheid om groot gedeeltes van hul beskikbare aandag daaraan af te staan. Dit sal waarskynlik in die toekoms deur ander dinge in beslag geneem word.

Ek’s nie klaar met Facebook en kie nie. Hulle dien nog 'n doel. Ek’s wel klaar daarmee om “social” te wees voor 'n rekenaarskerm. Dit was 'n lekker eksperiment, maar dis nou verby.

Dis tyd om te gaan kyk hoe lyk die gras.

Vreemd genoeg ondervind ek geen probleme daarmee om Twitter by my daaglikse roetine in te werk nie. Dis dalk omdat dit meer eksplisiet 'n netwerk van vreemdelinge is in wie se idees ek belangstel, eerder as 'n netwerk vriende oor wie se lewens ek omgee.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Chrome pwnz0rz Facebook
2. Straatligkinders span die seile (en bars die ballon en gaps die roomys en rol die rolbal)
3. Baarmoeders dans ernstige kringe deur die bos

The next big thing.

Hy noem vier maatskappye – Twangoo, Yola, Evly en Springleap – en verduidelik kortliks hoekom elkeen nie volgens hom die paal haal nie. Hierna bereik hy hierdie gevolgtrekking:

The companies that make the biggest noise are the ones hiding the real truth that they aren't making money, just spending it.

En verklaar hy:

I want more from the successful, profitable and innovative startups in SA and less from the viral buzz to the pivot my ass startups.

Ek vind dit ongelooflik pretensieus – meestal omdat Bagley (en die meeste mense wat op sy inskrywing kommentaar lewer) daarvan oortuig blyk te wees dat “startup” gelykstaande is aan “skryf 'n web app in PHP en verkoop dit met PayPal”. Sy begrip van startups is skynbaar so beperk dat hy nie meer as vier maatskappye kan lys nie.

Vier.

Wat is hierdie? Die Vatikaanstad?

Daar is veel, veel meer startups in Suid-Afrika as die handvol wat deur jong mans (wat die akronieme PHP en CSS  ken) op die been gebring word. Of dit nou 'n taxi-drywer is wat sy eie minibus aanskaf of 'n man wat bousand na kontrakteurs in die voorstede aanry – Suid-Afrika baat daagliks by die vindingrykheid van talle entrepreneurs wat nuwe ondernemings op die been bring en dit suksesvol bedryf.

Toegegee, Bagley en almal wat in die Suid-Afrikaanse tech-kringe beweeg, is deel van hierdie ondernemings. Daar is natuurlik ook niks fout met wat hulle doen nie. Produkte of dienste hoef lankal nie meer tasbaar te wees om wins te genereer nie. Ondernemings soos Woothemes en Skyrove verdien lof, nie snedige opmerkings nie.

Dis net, ek wonder net soms of hierdie baie spesifieke spesie entrepreneurs besef dat daar 'n wêreld buite die internet is – en dat brood en petrol nie met scripting languages vervaardig kan word nie.

Daar is tog veel meer (en veel belangriker) projekte om in Suid-Afrika te befonds as net nóg 'n klomp web apps?

Moontlik verwante inskrywings:

1. Brood vs Bier
2. Brood
3. Goeie joernaliste skryf immers nie ongeverifieerde stories nie

…terwyl dit by nadere ondersoek nie eers 'n honderd hits het nie:

Ek meen, regtig ouens? 'n Viral video? Met 76 views? Hoeveel het dit gehad toe julle die artikel geskryf het? Vyftig? Dertig?

Zero?

Wat het Nandos julle betaal hiervoor?

(Ek kan nie glo ek het die woord “kuberruim” gebruik nie…)

Moontlik verwante inskrywings:

1. Die eerste maand
2. Selfreflektiewe blog-gebooie (1-3)
3. M0sh soos ‘n dier, huil soos ‘n baba – die vele fasette van Cobus Potgieter

Dis reg, ja. Die magtige Facebook is nie gewaarmerk deur die magtige Google nie.

I l0ll3d…

Moontlik verwante inskrywings:

1. Google laat Chrome-advertensies op die wêreld los
2. If you don’t want it public, don’t put it on the internet
3. Casey ftw!

Hy was nie.

Ek was verkeerd oor die iPad.

Sedert die tabletjie bekendgestel is, het ek en vele ander op die internet dit afgemaak as 'n oorbodige toestel. Ons het gerol in die schadenfreude en elke oomblik daarvan geniet. Ons rekenaars kan alles doen wat die iPad doen, het ons gesê. Ons rekenaars doen alles wat die iPad doen beter, het ons gejil. Hel, selfs ons selfone doen alles wat die iPad doen – en dis nie asof jy 'n iPad in jou sak kan druk nie, is dit? Kom ons eet dit!

Intussen het ek (in een van daai ironiese nadraaie) 'n nuwe selfoon gekry. Die Android-aangedrewe HTC Desire het my digitale roetine só verander dat ek soms wonder hoe ek daarsonder klaargekom het. Ek gebruik nie meer my geliefde Q9550-aangedrewe monster of my skootrekenaar om e-posse te lees, toegang tot die Tweetz0rzph3r3 te kry en deur die internet te blaai nie – daarvoor is my selfoon + 'n wireless router 'n veel beter kombinasie. Die selfoon hoef nie te boot nie, die selfoon dwing my nie om in 'n stoel voor 'n lessenaar te sit nie, die selfoon kla nie as die krag per ongeluk afgaan nie. As ek iets wil weet, kan ek dit bloot uitpluk, 'n vinnige Google-soektog doen en aangaan met my lewe. As ek wou: op die balkon of in die bad. Iets dêt ghoed.

Eendag lê ek toe op my bed, selfoon in die palm, en loer skrefiesoë na 'n nuusberig op 'n webtuiste wat nie geoptimeer is vir kleiner skerms nie, toe die gedagte my tref: dit sou nogal lekker wees om 'n iPad hiervoor te hê. (Groter skerm, sien?)

En toe tref dit my – ek het pas die gedagte “dit sou nogal lekker wees om 'n iPad hiervoor te hê” gedink.

Bummer, dag ek toe.

In retrospek, dus: ek was verkeerd oor die iPad. Soos die Apple-dissipels kan ek nou ook sê: I get it. My leefstyl het in so 'n mate verander dat ek begin begryp het hoekom die toestelletjie nuttig kan wees. Al is dit weens die prys (en my hekel aan Apple se oordadige bemarking) nie iets wat ek in Suid-Afrika sal aanskaf nie, moet ek erken dat daar veel meer in die iPad kan steek as wat ek en my beperkte perspektief eers kon raaksien. Nie omdat dit die iPad per se is nie, natuurlik – ek vermoed ek sou 'n Android-aangedrewe tablet (as Gingerbread tog net met 'n behoorlik UI kan uitkom) selfs nuttiger vind. Dit ontneem die iPad egter nie van die vermoë om te doen wat dit doen nie.

Let the flamewar commence.

Moontlik verwante inskrywings:

1. iPad. Yum.
2. iPad = mediocre. Toekoms = blink
3. Ek het uiteindelik ‘n nut vir die iPad gevind