“As ek en my vrou die pakket vat, stap ons hier weg met oor die miljoen rand!”

Só het een van my laerskoolonderwysers in die jare kort ná 1994 (toe regstellende aksie iets was waarvan elke Afrikanerkind geweet, maar weinig van verstaan het) ons vertel. Hy was 'n storieverteller van formaat en het hierdie brokkie inligting met soveel geesdrif aan ons meegedeel dat ons ogies gewoonlik wyd gerek het by die aanhoor van die bedrag. 'n Miljoen was vir ons verbluffend – iets groots en vreemd met baie nulletjies wat ons maar af en toe op Amerikaanse kinderprogramme sou hoor of in 'n Fanie en Melanie-aflewering sou raaklees. Wanneer hy van “die pakket” gepraat het, was daar altyd stille konsensus: hierdie meneer is stinkryk!

Lees die res hier.

Moontlik verwante inskrywings:

1. Almal weet alles want almal ken vir Steve
2. Luister maar weer…
3. Het ons maar geluister

Oerouer van die supermiere slyp sy toekomstige gene in die oerwoud op my arm

Soms, as 'n mier op my arm beland, is dit asof 'n grootse verantwoordelikheid plotseling aan my toevertrou word.

Gaan ek die mier vermoor of nie?

Laat ek die mier lewe, is hy dalk deel van 'n groep miere wat deur natuurlike seleksie oor 'n paar miljoen jaar aan die bopunt van die voedselketting geplaas word – 'n nuwe spesie supermiere. En as die supermiere boos is, verkneg hulle bes moontlik sommer die toekomstige mensdom en lewe my afstammelinge in slawerny vir die res van hul bestaan. En dan was dit my skuld.

Aan die ander kant, weer: sê nou ek druk die mier dood en daar ontstaan nie 'n nuwe spesie supermiere nie en die supermiere sou die mensdom al die tyd goedgesind wees en ons word deur iets anders verkneg – dit sou ook my skuld wees.

(Boonop is daar die verwarrende feit dat werkersmiere steriel is, die mier op my arm nooit sal voortplant nie en my fantasma derhalwe nie sin maak nie. Maar feite was tog nooit belangrik nie en ek glo en vertrou tog dat daar eendag 'n nuwe spesie supermiere sal kom. My geloof is tog genoeg.)

Soveel moontlikhede! Soveel dinkwerk! Sulke verantwoordelikheid!

Wee is ek op die vooraand van die toekomstige supermiere!

Moontlik verwante inskrywings:

1. Van miere en kallers wat blink
2. iPhone 4G dalk besonder oorskat
3. Op die paal – op 80!

So nou die dag sit ek toe mos met my eksistensiële angs. Alleen in 'n hoekie. (En, mind you, hierdie hoekie is nie baie skoon nie. Dis vol gekreukelde klere en MacDonalds koffiebekers en boeke oor Nietzche en 'n Bybel.) Ek is nie Breytenbach nie en kon tot dusver nie die niet vertrap nie. Maar ek trag.

Tog pla dit my eindeloos dat ek die vermetelheid het om knus tussen klere en koffie en boeke te dink oor 'n gat wat my sekerhede (soos almal s’n, maar) skelm probeer insluk. Want 'n paar kilometer van hier af is bloed so vryelik beskikbaar soos water en swart en gekoek en taai soos die lewe. En orals. Dogtertjies eet lood en kan nie leer om panne te skrop vir die patriargie nie, want kadawertjies kan nie kook nie.

Is dit pretensieus om Kaapse Vlaktes in jou gemoed hê sonder Kaapse stof onder jou voete?

Moontlik verwante inskrywings:

1. Kop is Moorhuhn juig ons mossels…en bedink wat mossels doen
2. Wat sou Neptunus doen…
3. Foto Na Dans doen dit weer